जिद्दीचा प्रवास...

मनात जिद्द असेल, समोर ध्येय असेल तर आपण कुठलीही उंची गाठू शकतो... हाच संदेश देणारा चित्रपट आहे सूरज बरजातिया दिग्दर्शित "ऊँचाई..."

फारा दिवसांनी, नव्हे अनेक महिन्यांनी राजश्री प्रोडक्शन्स आणि सूरज बरजातिया ही नावं पुन्हा रुपेरी पडद्यावर दिसली. लौकिकाला साजेशी खेळी करत याही वेळी सूरज बरजातिया कौटुंबिक चित्रपट घेऊन आले. पण कथा मात्र वेगळ्या धाटणीची. आपल्या मित्राची शेवटची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी तीन मित्र एव्हरेट बेस कँप ट्रेकला जाण्याचा निर्णय घेतात. स्वत:ची दु:ख, प्रतिकूल परिस्थिती, शारीरिक क्षमता या सगळ्यांवर मात करून हे तीन मित्र हा ट्रेक कसा पूर्ण करतात याची ही कथा...

सूरज बरजातियाच्या कुठल्याही चित्रपटाप्रमाणेच याही चित्रपटाचं संगीत छान जमलंय. "केटी को...", "वह लड़की पहाडी़...", "ज़िंदगी को हां कर दे...", "अरे ओ अंकल...", "देखो सवेरा पूछे जाना हे कहां...", सर्वच गाणी चांगली आहेत. पण मला सर्वात जास्त आवडलेलं गाणं म्हणजे "ज़िंदगी को हां कर दे..." या गाण्यात एक सकारात्मक विचार दिसून येतो. अमित त्रिवेदी यांनी कथेला साजेसं संगीत दिलं आहे. विशेष म्हणजे, उगाच गाणं आलं असं कुठेही वाटत नाही. या शिवाय, चित्रपटात किशोर कुमार यांनी गायलेल्या, "यह जीवन है... इस जीवन का... " या गाण्याच्या काही ओळी पुन्हा पुन्हा येत राहतात. वेगवेगळ्या प्रसंगी येणाऱ्या त्या ओळी वेगवेगळ्या भावना दर्शवतात...

कथानक म्हणजे खरंतर एक प्रवास आहे. सर्व व्यक्तिरेखांसोबत घडत जाणाऱ्या छोट्या उपकथानकांमधून हा प्रवास उलगडत जातो. एखाद-दुसरं उपकथानक सोडलं, तर बाकी उपकथानकांमुळे कथा मुख्य विषयापासून बऱ्याच ठिकाणी भरकत जाते. कथेचा मुख्य गाभा आहे चित्रपटातली शेवटची पन्नास मिनिटं. तो ट्रेक, तिथलं ते वातावरण, बदलत जाणारा प्रदेश, हेलिकॉप्टरने घेतलेले जबरदस्त लाँग शॉट्स, डोंगराळ प्रदेशात चढणीवर घ्याव्या लागणाऱ्या काळजीबद्दलची दृष्यांगणिक मिळत जाणारी माहिती, बर्फाच्छादित पर्वत शिखरं, हे सगळंच खूप मनोरम आहे. कलावंतांचा मेकपही प्रसंगानुरूप छान जमून गेला आहे...

सूरज बरजातियाच्या चित्रपटातली अजून एक विशेष गोष्ट म्हणजे चित्रपटातले कलावंत. या वेळी अमिताभ बच्चन, अनुपम खेर, बोमन इराणी, नीना गुप्ता, सारिका अशा मातब्बर आणि तगड्या कलावंतांची फौज आहे. अनुपमजी आणि बोमनजी, हे दोघंही त्या त्या व्यक्तिरेखांना न्याय देताना दिसत नाहीत असं माझं तरी मत आहे. बोमनजींची आत्ताची भूमिका, त्यांच्या "शिरीन-फरहाद की तो निकल पड़ी" या चित्रपटातल्या त्यांच्या भूमिकेशी मिळती-जुळती वाटली. अनुपमजी "द कश्मीर फाइल्स" मधल्या त्यांच्या भूमिकेतच अडकल्यासारखे वाटतात. अमितजींना जरा जास्त फुटेज मिळाल्यासारखं वाटतं. चित्रपटात एक नायक आहे असं नाही, पण अमितजींना मिळालेल्या सीन्समुळे सरते शेवटी तेच चित्रपटाचे नायक आहेत असं वाटतं...

चित्रपटातले तीन कलावंत विशेष भाव खाऊन जातात. सारिका, ज्या अनेक वर्षांनी पडद्यावर दिसल्या. परिणीती चोपड़ा, ज्यांनी कसलेल्या कलावंतांसोबत काम केलं आणि डॅनी डेंझाँग्पा, ज्यांची भूमिका एकदम छोटी होती. चित्रपटातल्या तीन मुख्य व्यक्तिरेखांना जरा मागे सारत, डॅनी, सारिका आणि परिणीती या तिघांनी त्यांच्या त्यांच्या भूमिका चोख वठवल्या आहेत. चित्रपटात बऱ्याच वर्षांनी अमिताभ-सारिका आणि अमिताभ-डॅनी या जोड्या दिसल्या. त्यांच्यामधली केमिस्ट्रीही छान जमली आली...

एकंदरीत, थोड्याशा धीम्या गतीने चालणारा हा कौटुंबिक चित्रपट म्हणजे, जिद्द आणि ध्येयाचा मैत्रीपूर्ण प्रवासच आहे असं म्हणायला हरकत नाही. डॅनी आणि परिणीतीसाठी अभिषेक दिक्षीत लिखीत "ऊँचाई" हा चित्रपट एकदा तरी पहावाच...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

गोंडस हसणारी अप्सरा...

"आय लव यू क...क...क...किरन..." "डर" चित्रपटातला शाहरुख़ ख़ानच्या कापऱ्या आवाजातला हा संवाद ऐकला की एकच व्यक्ती डोळ्यांसमोर येते. ती म्हणजे प्रसिद्ध अभिनेत्री जुही चावला...

मुंबईत आपलं शिक्षण पूर्ण करताना जुहीने १९८४ सालची 'मिस इंडिया' स्पर्धा जिंकली. त्यानंतर थोड्याच काळात जुहीला बी.आर.चोपड़ा यांच्या "महाभारत" या मालिकेत द्रौपदीच्या भूमिकेसाठी विचारणा झाली. पण ती संधी जुहीच्या हातून गेली. १९८६ साली प्रदर्शित झालेल्या "सलतनत" या मल्टी स्टारर चित्रपटातल्या छोट्या भूमिकेद्वारे जुही चावलाने रुपेरी पडद्यावर पहिलं पाऊल ठेवलं. तो चित्रपट यथातथाच चालला आणि इतर कलावंतांच्या भाऊगर्दीत जुहीचा अभिनय थोडा झाकोळला गेला. १९८८ साली प्रदर्शित झालेल्या "क़यामत से क़यामत तक" या चित्रपटात मुख्य नायिका म्हणून जुहीला संधी मिळाली. त्या भूमिकेसाठी जुहीला प्रशंसा तर मिळालीच, पण सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्रीचा फिल्म फेयरचा पुरस्कारही मिळाला...

अनेक दाक्षिणात्य चित्रपटांमधून झळकत जुहीने आपला जम बसवला. हिंदी चित्रपटातही "लव्ह लव्ह लव्ह", "स्वर्ग", अशा चित्रपटांमध्ये दुय्यम भूमिकांमध्ये दिसणाऱ्या जुहीला १९९० साली प्रदर्शित झालेल्या "प्रतिबंध" चित्रपटातल्या तिच्या भूमिकेने प्रसिद्धी मिळवून दिली. ते दशक जुही चावलासाठी सोन्याचा काळ ठरलं. "राजू बन गया जंटलमॅन", "हम हैं राही प्यार के", "डर", "नाजायज़", "येस बॉस" अशा अनेक हिट चित्रपटांमध्ये जुहीचा अभिनय खुलला. "हम हैं राही प्यार के" या चित्रपटातल्या 'वैजयंती'च्या व्यक्तिरेखेसाठी जुहीने घेतलेली मेहनत फळाला आली. प्रेक्षकांनी ती भूमिका उचलून धरलीच, पण त्या वर्षाचा फिल्म फेयरचा सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्रीचा पुरस्कारही जुहीला याच भूमिकेसाठी मिळाला...

जुहीचं विनोदाचं टायमिंगही छान होतं. जुहीचा बोलका चेहेरा, विनोदी हावभाव यांमुळे "बोल राधा बोल", "इश्क़", "लोफ़र", "मि. एँड मिसेस खिलाड़ी" अशा चित्रपटांमध्ये जुहीवर चित्रित झालेल्या विनोदी दृष्यांना अधिक बहार आली. विनोदासोबतच "आइना", "दरार", "लुटेरे", "अर्जून पंडित", "साजन का घर" अशा काही चित्रपटांमधून जुहीने गंभीर स्वरूपाच्या भूमिकाही साकारल्या. काही चित्रपट चालले तर काही अपयशी ठरले. पण जुहीच्या कामाचं कौतुक झालं. "वन टू का फोर", "गुलाब गँग", "तीन दिवारें", "ख़ामोश - ख़ौफ़ की रात" अशा चित्रपटांत जुहीच्या अभिनयाचे वेगळे पैलूही पहायला मिळाले. "गुलाब गँग" दोन गोष्टींसाठी लक्षात राहिला. याच चित्रपटात जुहीने पहिल्यांदाच माधुरी दिक्षीत-नेने यांच्यासोबत काम केलं. नकारात्मक छटा असलेल्या व्यक्तिरेखेतही जुही पहिल्यांदाच दिसली...

जुहीने रुपेरी पडद्यावर अनेक पुरूष कलावंतांसह जोड्या जमवल्या. त्यातही आमिर ख़ान, सन्नी देवल आणि शाह रुख़ ख़ान यांच्या समवेत जुहीची जोडी अधिक छान बहरली. शाह रुख़ ख़ानसोबत जुहीने पडद्यावरच नाही, तर पडद्याबाहेरही दोन वेगळ्या प्रकारच्या जोड्या जमवल्या. एक होती 'ड्रीम्ज अनलिमिटेड' ही निर्मिती संस्था. या संस्थेकडून निर्मितीक्षेत्रातही हात आजमावत जुहीने काही चित्रपटांची निर्मितीही केली. शाह रुख़ खान यांच्यासोबत जुहीची अजून एक जोडी म्हणजे 'कोलकाता नाईट रायडर्स' हा क्रिकेट संघ. 'आय.पी.एल.' या क्रिकेटच्या महास्पर्धेत जुहीने शाह रुख़ ख़ानसमवेत 'कोलकाता नाईट रायडर्स' या संघाचे मालकी हक्क मिळवून क्रिडाक्षेत्रातही नाव मिळवलं...

जुहीसोबतच्या सर्व जोड्यांमध्ये सर्वात यशस्वी जोडी म्हणजे उद्योगपती जय मेहताबरोबर तयार झालेली जुहीची आयुष्यभराची जोडी. कारकिर्दीच्या शिखरावर असताना १९९५साली उद्योगपती जय मेहताशी जुही चावलाचा विवाह झाला. आणि जुही नावाची ही अप्सरा, मेहतापरिवारात प्रविष्ट झाली. लग्नानंतर जुहीने चित्रपटक्षेत्र सोडलं नाही. काही काळ ब्रेक घेऊन जुही परतली आणि पुन्हा त्यांच्या मधाळ वाणीने व मृदू हास्याने रुपेरी पडदा चमकला...

आज १३ नोव्हेंबर. आज जुही चावलाचा वाढदिवस. बोलक्या चेहेऱ्याच्या या अप्सरेला वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा...

Happy Birthday Ka...ka...ka...Kiran...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

एक प्रवास अस्तित्वाचा...

'रामसेतू' किंवा 'ऍडम्स ब्रिज' खरंच मानवनिर्मित आहे की निसर्गाची किमया आहे, यावर आजही वाद-विवाद सुरू आहेत. याच वादांवर आधारलेला चित्रपट म्हणजे, अभिषेक शर्मा दिग्दर्शित "राम सेतू..."

डॉ. आर्यन कुलश्रेष्ठ एक पुरातत्वशास्त्रज्ञ म्हणजेच archeologist तर असतोच, शिवाय नास्तिकही असतो. त्याचा अशा कोणत्याही गोष्टीवर विश्वास नसतो, जी सिद्ध करता येत नाही. अशातच, रामसेतूचं संशोधन करून हा सेतू मानवनिर्मित नाही, हे पुराव्यानिशी सिद्ध करण्याच्या कामगिरीवर आर्यनला पाठवलं जातं. अनेक रहस्यांनी भरलेल्या या प्रवासात आर्यनला पुढे नेणारे मदतनीसही भेटतात आणि अडथळा आणणारे शत्रूही समोर येतात. भारतातून सुरू झालेला रामसेतूच्या अस्तित्वाचा डॉ. आर्यनचा हा प्रवास अखेर श्रीलंकेत समाप्त होतो...

चित्रपटाची भव्यता लक्षात घेता, सेट्सवर सुरेख काम झालं आहे. विशेषता सेतू आणि पाण्याखालचं वातावरण दाखवताना व्यवस्थित काळजी घेतलेली दिसते. पाण्याची खोली जशी वाढत जाते तशी तिथे आढळणाऱ्या जलरांचरांची, पाणवनस्पतींची विविधताही बदलत जाते. ही बाब लक्षात ठेऊनच सेट्स आणि लोकेशन्स दाखवले गेले हे विशेष. चित्रपटात वेगळी अशी गाणी नाहीत. शिव तांडव स्तोत्राच्या काही ओळी किंवा हनुमान चालीसामधल्या काही ओळी वेगळ्या चालींवर ऐकायला मिळतात. अर्थात कथेचा प्रवाहच असा आहे, की गाण्यांना त्यात वावच नाही. चित्रपटात जबरदस्तीने आयटम साँग घुसवण्याचा प्रयत्न झाला नाही, ही मला आवडलेली सर्वात चांगली गोष्ट...

चित्रपटाचं पार्श्वसंगीत दमदार आहे. वेगवेगळ्या ठिकाणी वेगवेगळं पार्श्वसंगीत वापरल्याने, ते ते दृष्य अधिक उठाव घेतं. शिवाय हनुमान चालीसा आणि शिव तांडव स्तोत्रातल्या काही ओळी, चालू दृष्यात पार्शवसंगितासारख्या वापरल्याने दृष्याची भव्यता अधोरेखित होते. कलावंतांचं म्हणावं, तर हिरोला हिरोईन असावी आणि ट्विस्ट इन द टेल यावा यासाठी नुसरत भरुचा यांनी साकारलेलं गायत्रीचं पात्र टाकलं गेलं असावं असं मला वाटतं. जॅक्विलीन फर्नँडीस यांनी साकारलेलं डॉ. सँड्रा या पात्राला चित्रपटात इतकी लांबी का दिली गेली, हे समजत नाही. सत्यदेव यांनी साकारलेलं ए.पी. हे पात्र मात्र चित्रपटातलं सर्प्राईझ पॅकेज ठरतं...

चित्रपटातल्या दोन मुख्य व्यक्तिरेखांचं काम सुंदर झालं आहे. एक म्हणजे डॉ. आर्यन कुलश्रेष्ठ. आपल्या विषयाला, ध्येयाला धरून जिद्दीने काम करणाऱ्या डॉ. आर्यनची भूमिका अक्षय कुमारने छान साकारली आहे. डॉ. आर्यनच्या तोडीस तोड असलेली दुसरी व्यक्तिरेखा म्हणजे इंद्रकांत. इंद्रकांत समोर येताच, तो किती पाषाणहृदयी असू शकेल आणि आपली अभिलाषा पूर्ण करण्यासाठी तो कुठल्याही थराला जाऊ शकेल याची पुरेपूर कल्पना येते. अभिनेते नासर यांनी ही भूमिका सुरेख वठवली आहे. "बाहुबली" आणि "रावडी राठोड" या दोन्हीही चित्रपटांतल्या त्यांच्या नकारात्मक भूमिकांपेक्षा वेगळी असलेली इंद्रकांत ही व्यक्तिरेखा अधिक प्रभावशाली आहे...

इतकं असूनही चित्रपटातल्या काही गोष्टी लेखकाला नीट समजावता आल्या नाहीत. डॉ. आर्यन जेव्हा श्री रामाचं अस्तित्वच नाकारतो तेव्हा वातावरण शांत कसं राहतं..., आर्यन कट्टर नास्तिक असूनही रामसेतू पाहून त्याच्या तोंडून "ओ माय गॉड..." हे उद्गार कसे निघतात..., ट्विस्ट आणण्यासाठी गायत्रीला आर्यनसमोर आणलं जातं, पण आर्यनचे शत्रू गायत्रीपर्यंत पोहोचतातच कसे... शोधकार्य पूर्ण करायला आर्यनकडे दोन पूर्ण दिवस आणि तिसरा अर्धा दिवस असतो. पण आर्यनच्या प्रवासात येणाऱ्या टप्प्यांची अंतरं अधिक असतात. हे गणित कसं काय जुळलं..., प्रवास संपवून आर्यन पुराव्यांसह भारतात येतो. पण इतक्या लवकर कसा येतो... हे प्रश्न अधांतरितच ठेवले गेले...

एकंदरीत, डॉ. आर्यनला त्याच्या प्रवासादर्म्यान काय गवसतं... त्याचा शोध पूर्ण होतो का... नास्तिक असलेला डॉ. आर्यन बदलतो की तसाच राहतो... या सर्व प्रश्नांची उत्तरं चित्रपट पाहूनच मिळतील. "नॅशनल ट्रेजर", "जंगल क्रूज", "इंडियाना जोन्स" अशा शोधकथांच्या धाटणीचा अभिषेक शर्मा लिखीत, "रामसेतू" हा चित्रपट, मोठ्या पडद्यावर एकदा तरी पहावा असाच आहे...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

मेलडी कुमार...

 #HBD_Kumar_Sanu...

"बरसात के मौसम में...", "दिल की तनहाई को आवाज बना लेते हैं...", "साँसों की ज़रूरत है जैसे...", "सुन सुन सुन बरसात की धुन सुन...", "नाराज़ सवेरा है...", ही आणि अशी अनेक गाणी ज्यांच्या स्वरांनी सजली, ते आहेत केदारनाथ भट्टाचार्य म्हणजेच, सुप्रसिद्ध गायक कुमार सानू...

'बॉलीवूडचा मेलडी किंग' हे बिरुद मिरवणाऱ्या कुमार सानू यांना गायनाचं बाळकडू त्यांच्याच घरात मिळालं होतं. त्यांचे वडील, पशुपतिनाथ भट्टाचार्य एक प्रसिद्ध गीतकार व गायक होते. आपल्या वडिलांकडून मिळालेला सुरेल वारसा घेऊन कुमार सानू पुढे गेले. १९८६ साली कुमार सानू यांनी "तीन कन्या" या बांगलादेशी चित्रपटासाठी पहिलं गाणं गायलं. हिंदी चित्रपटांच्या त्यांच्या प्रवासाची सुरुवात मात्र १९८८ साली प्रदर्शित झालेल्या "हीरो हिरालाल" या चित्रपटातल्या "जश्न है मुहब्बत का..." या गीताने झाली...

सानू भट्टाचार्य या नावाने गायन करणाऱ्या कुमार सानू यांची भेट कल्याणजी-आनंदजी या संगीतकार द्वयींमधल्या कल्याणजींशी झाली. त्यांच्याच सल्ल्यानुसार, सानू भट्टाचार्य यांनी त्यांचे आदर्श आणि सुप्रसिद्ध गायक-नट किशोर कुमार यांना डोळ्यांसमोर ठेऊन, कुमार सानू असं असं नाव धारण केलं. कल्याणजींनीच "जादुगर" या त्यांच्या आगामी चित्रपटात कुमार सानू यांना गायची संधीही दिली...

चित्रपटात एखाद-दुसरं गाणं म्हणणाऱ्या कुमार सानू यांचा सुवर्णकाळ सुरू झाला तो १९९० पासून. "आशिक़ी" या चित्रपटातल्या, "साँसों की ज़ुरूरत है जैसे..." या गाण्याने कुमार सानू यांना रातोरात प्रसिद्धी मिळाली. एक गाणं सोडता बाकी सर्व मेल व्हॉईसची गाणी कुमार सानू यांच्या वाट्याला आलेला, "आशिक़ी" हा पहिला चित्रपट ठरला. इतकंच नव्हे, तर याच चित्रपटातील, "अब तेरे बिन जी लेंगे हम..." या गाण्यासाठी कुमार सानू यांना सर्वोत्कृष्ठ गायनाचा त्यांचा पहिला फिल्म फेयरचा पुरस्कार मिळाला. पुढे १९९१ ते १९९४ अशी सलग चार वर्ष कुमार सानू यांना सर्वोत्कृष्ठ पार्श्वगायनासाठी फिल्म फेयरचे पुरस्कार मिळाले आणि कुमार सानू प्रसिद्धी च्या शिखरावर विराजमान झाले...

कुमार सानू यांनी अनेक संगीतकारांसाठी पार्श्वगायन केलं. पण त्यातही अन्नू मलिक आणि नदीम-श्रवण ही नावं नेहमीच आघाडीवर राहिली. १९९० नंतर नदीम-श्रवण यांनी संगीतबद्ध केलेल्या चित्रपटांमध्ये बहुतांश चित्रपट कुमार सानू यांच्या वाट्याला आले. संगीतकारांसारखंच त्या काळातल्या गायिका आणि गायकांसोबतही कुमार सानू यांच्या जोड्या रसिकांच्या पसंतीस उतरल्या. अल्का याग्नीक, कविता कृष्णमूर्थी, सोनू निगम आणि उदित नारायण यांच्यासोबत कुमार सानू यांनी गायलेली द्वंद्व गीतं जास्त लोकप्रिय झाली...

गायनासोबतच, २००६ प्रदर्शित झालेल्या "उथ्थान" या चित्रपटाच्या निमित्ताने कुमार सानू यांनी संगीतकार आणि निर्माता या भूमिकाही बजावल्या. "वार परिवार", "सारेगमप (हिंदी)", "सूपर सिंगर" या छोट्या पडद्यावरील काही कार्यक्रमात जज म्हणूनही कुमार सानू यांनी हजेरी लावली. चित्रपट क्षेत्राखेरीज कुमार सानू यांनी नवी दिल्ली येथे गरीब मुलांसाठी 'कुमार सानू विद्या निकेतन' या नावाने शाळा सुरू केली जिथे मुलांना गणवेष आणि पुस्तके विनामूल्य दिली जातात. २००९ मध्ये कुमार सानू यांच्या योगदानाची दखल घेत त्यांना 'पद्मश्री' पुरस्काराने सन्मानित केलं...

आज २० ऑक्टोबर. केदारनाथ भट्टाचार्य ऊर्फ कुमार सानू यांचा जन्म दिवस. बॉलीवूडच्या या मेलडी किंगला माझा सांगीतिक सलाम...

"तेरे गानों के...

दिवाने तो हैं हम... सानू..."

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

तुझ्यावाचून काम होई ना...

"तुझं माझं जमेना... तुझ्यावाचून करमेना..." याच आशयाचं कथानक आहे १९९५ साली प्रदर्शित झालेल्या दिनेश गांधी प्रस्तुत "हम दोनों" या चित्रपटाचं...

मुंबईच्या श्रीमंत व्यावसायिक विक्रम सैगल (अलोक नाथ) यांची दोन मुलं असतात. मोठा मुलगा विशाल (नाना पाटेकर) रुक्ष, कोरडा आणि गंभीर असतो तर धाकटा राजेश ऊर्फ राजू प्रेमळ, आनंदी आणि विनोदी वृत्तीचा असतो. विशाल अवरस असतो तर राजू अनवरस. हे दोघंही एकमेकांना अपरिचित असतात. विक्रम सैगलचा अपघाती मृत्यू होतो आणि विशालवर आर्थिक संकट ओढवतं. संपत्तीतला काही हिस्सा राजूला मिळणार असेल तरच उरलेली संपत्ती विशालकडे जाईल अशी अट विक्रमच्या मृत्यूपत्रात असते...

तिथे प्रियंका (पूजा भट) नावाच्या श्रीमंत मुलीवर राजूचं प्रेम असतं. गरीब-श्रीमंत हा वाद समोर येतो आणि प्रियंकाला राजूपासून दूर करून मुंबईला नेलं जातं. आर्थिक विवंचनेतून वाचण्यासाठी विशालला राजूची गरज असते तर प्रियंकाला परत मिळवण्यासाठी राजूला विशालची मदत हवी असते. असे हे दोघे भाऊ एकत्रित मुंबई प्रवासाला सुरुवात करतात. हा प्रवासच या चित्रपटाचा मुख्य गाभा आहे...

चित्रपटाला आनंद-मिलिंद यांचं संगीत लाभलं आहे. गाणी तशी चांगलीच आहेत, पण त्यातल्या त्यात उदित नारायण आणि रविंद्र साठे यांनी गायलेली "कभी दुश्मन हैं कभी यार हैं हम दोनों...", "अंबर की चाँदनी... इसके चक्कर में आना नहीं..." ही दोन गाणी जास्त लक्षात राहतात. विशेषत: "अंबर की चाँदनी..." या गाण्याचं दुसरं कडवं. बदललेल्या चालीमुळे आणि टेंपोमुळे, शिवाय नाना पाटेकरांनी सादर केलेल्या नृत्यामुळे, रविंद्र साठे यांनी गायलेलं हे दुसरं कवडं अधिक भाव खाऊन जातं...

नाना पाटेकर आणि ऋषी कपूर यांच्याखेरीज अनेक कलावंतांनी चित्रपटात हजेरी लावली आहे. पण नाना पाटेकर आणि ऋषी कपूर यांच्या अदाकारीने चित्रपटाला खाऊन टाकलं आहे. चित्रपटाची गंभीर आणि हाणामारीची बहुतांश बाजू नाना पाटेकरांनी सांभाळली आहे तर रोमँटिक आणि हलकी-फुलकी बाजू ऋषी कपूरच्या वाट्याला गेली आहे. पण चित्रपटाची विनोदी बाजूत मात्र दोघांनीही बाजी मारली आहे. राजूचा मस्कऱ्या व खादाड स्वभाव आणि विशालचा रुक्ष स्वभाव व नीटनेटकेपणा, यांमुळे विनोदी भट्टी अप्रतीम जमली आहे. देहबोली आणि चित्रविचित्र हावभावांतून ऋषी कपूरने तर संवाद आणि गंभीर चेहेरा ठेवत नाना पाटेकरांनी अफाट विनोदनिर्मिती केली आहे...

१९८० ते १९९० या दशकात नाना पाटेकर-शफी इनामदारने "आवाम", "आज की आवाज" या चित्रपटांमध्ये, तर ऋषी कपूर-शफी इनामदारने "सागर", "दोस्ती दुश्मनी" या चित्रपटांमध्ये सह-कलावंत म्हणून काम केलं होतं. "हम दोनों"च्या निमित्ताने या जोड्या पुन्हा एकत्र आल्या. नाना पाटेकर आणि ऋषी कपूर कलावंत म्हणून पडद्यावर झळकले, पण शफी इनामदार मात्र लेखक-दिग्दर्शकाच्या दुहेरी भूमिकेत पडद्यामागे राहिले. "हम दोनों" शफी इनामदार यांच्या लेखणीतून साकारला आणि त्यांच्याच दिग्दर्शनाने सजला. बहुतेक दिग्दर्शक म्हणून हा त्यांचा पहिला आणि शेवटचा चित्रपट होता...

एकंदरीत, विशालला राजूची सही मिळेल का...?, राजू आणि प्रियंकाचं मिलन होईल का...? विशाल आणि राजू हे परस्पर विरोधी भाऊ एकमेकांना समजून घेतील का...? या सर्व प्रश्नांच्या उत्तरांसाठी आणि नाना पाटेकर व ऋषी कपूर यांच्या अभिनय जुगलबंदीसाठी, १९९५ सालचा "हम दोनों" हा चित्रपट पहाच...

चित्रपटाची Youtubeची लिंक: https://youtube.com/watch?v=txUcoSLZWsw&feature=share

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

द बॅड मॅन...

बलिराम, कालीसिंह, केसरिया विलायती, छप्पन टिकली, टायसन, दोस्त ख़ान, ही नावं ऐकली किंवा वाचली की एकच चेहेरा डोळ्यांसमोर येतो. तो म्हणजे बॉलिवूडचा 'बॅड मॅन' गुलशन ग्रोवर...

नवी दिल्ली येथे जन्मलेल्या गुलशन ग्रोवरची लहानपणापासूनच अभिनयाकडे रुची होती. शिक्षण पूर्ण करत असताना त्यांनी एक स्टूडियोदेखील सुरू केला, जिथे ते अभिनयाचे धडे द्यायचे. गुलशन ग्रोवर मुंबईत आले आणि १९८० साली प्रदर्शित झालेल्या "हम पाँच" या चित्रपटाद्वारे पहिल्यांदा रुपेरी पडद्यावर झळकले. पुढे "सदमा", "अवतार", "मशाल", "बुलंदी" अशा चित्रपटांमधून सहायक भूमिकांमध्ये ते दिसले. "सदमा"मध्ये जी काही थोडी नकारात्मकतेची झलक गुलशन ग्रोवर यांनी दाखवली, तीच त्यांच्या पुढील प्रवासाची पायरी ठरली...

"खतरों के खिलाड़ी", "विजयपथ", "दूध का कर्ज़" अशा काही चित्रपटांमधून सहायक नकारात्मक भूमिका साकारणाऱ्या गुलशन ग्रोवर यांनी "शोला और शबनम", "खिलाड़ियों का खिलाड़ी", "दस", "सूर्यवंशी", "गँब्लर", "लोफर", "सर", "१६ डिसेंबर" अशा अनेक चित्रपटांमधून मुख्य खलनायकी व्यक्तिरेखाही सुरेख वठवल्या. गुलशन ग्रोवर यांच्या जवळपास प्रत्येक खल व्यक्तिरेखेत एक विशिष्ठ लकब किंवा एखादा खास संवाद असायचाच. "राम-लखन"मधल्या केसरिया विलायतीचं 'बॅड मॅन' म्हणणं, "गँब्लर"मधल्या बिल्लाचं 'म्याव म्याव' म्हणणं, "मोहरा"मधल्या टायसनचं 'डर्टी माईंड' म्हणणं, अशा लकबी आणि उच्चारांमुळे गुलशन ग्रोवर यांनी साकारलेला खलनायक वेगळा ठरायचा...

गुलशन ग्रोवर म्हणजे व्हिलन आणि व्हिलन म्हणजे गुलशन ग्रोवर असं समीकरण असताना गुलशन ग्रोवर यांनी साकारलेल्या काही खल व्यक्तिरेखा या थोड्याशा विनोदी बाजाच्याही होत्या. "फन्टूश"मधला चिंदी चोर असो किंवा "विश्वात्मा"मधला तपस्वी गुंजाल, "इंटरनॅशनल खिलाड़ी"मधला ठकराल असो किंवा "सबसे बड़ा खिलाड़ी"मधला के. कड़ा, गुलशन ग्रोवर यांनी साकारलेली प्रत्येक विनोदी खल व्यक्तिरेखा लक्षात राहण्यासारखी होती. या शिवाय गुलशन ग्रोवर यांनी अनेक सकारात्मक भूमिकाही हाताळल्या आहेत. "राजा की आयेगी बारात", "अनारी", "दुलारा", "तहलका", "टार्झन - द वंडर कार", अशा अनेक चित्रपटांमध्ये गुलशन ग्रोवर सकारात्मक किंवा सहायक भूमिका निभावताना दिसले...

हिंदी चित्रपटसृष्टीचा 'बॅड मॅन' हे बिरुद मिरवत असताना गुलशन ग्रोवर यांनी काही संवेदनशील भूमिकाही निभावल्या. "आय ऍम कलाम" या चित्रपटातली गुलशन ग्रोवर यांनी साकारलेली, 'भट्टी' ही व्यक्तिरेखा कोण विसरेल... त्याच व्यक्तिरेखेसाठी गुलशन ग्रोवर यांना सर्वोत्कृष्ट सहायक कलावंताच्या राष्ट्रीय पुरस्काराचं नामांकनही मिळालं होतं. या खेरीज, "बीपर", "ब्लाईंड एम्बिशन", "डेस्परेट एन्डिवर्स", "प्रिझनर्स ऑफ द सन" या हॉलीवूडपटांमध्ये देखील गुलशन ग्रोवर यांनी हजेरी लावली. "डेस्परेट एन्डिवर्स" या चित्रपटातल्या त्यांच्या भूमिकेसाठी गुलशन ग्रोवर यांना, न्यूयॉर्क सिटी फिल्म फेस्टिव्हल आणि हॉस्टन फिल्म फेस्टिव्हलचा सर्वोकृष्ट अंतरराष्ट्रीय कलावंताचा पुरस्कारही मिळाला...

सकारात्मक असो किंवा नकारात्मक, अभिनेते गुलशन ग्रोवर यांनी ज्या व्यक्तिरेखा साकारल्या, त्या सर्व लक्षात राहणाऱ्याच ठरल्या. आज २१ सप्टेंबर. गुलशन ग्रोवर यांचा जन्मदिवस. बॉलीवूडच्या या बॅडमॅनला वाढदिवसाच्या कोटी कोटी शुभेच्छा देताना "दिल गार्डन गार्डन हो गया..."

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

ब्रह्मास्त्र (शिवा)...

अग्नीअस्त्र, वायूअस्त्र, पर्जन्यास्त्र अशा अनेक अस्त्रांबद्दल आपण ऐकतो. या सर्व अस्त्रांमध्ये सर्वश्रेष्ठ अस्त्र म्हणजेच ब्रह्मास्त्र. याच ब्रह्मास्त्रासंदर्भात एक काल्पनिक कथानक समोर आलं आहे. ते काल्पनिक कथानक म्हणजेच अयान मुखर्जी दिग्दर्शित "ब्रह्मास्त्र", ज्याचा पहिला भाग आहे "शिवा..."

एका ठिकाणी शिवा नावाच्या एका डी.जे.ला काही स्वप्न पडतात. त्यात त्याला काही आकृत्या, काही दुष्ट ताकदी, एक अस्त्र आणि एका घटनेची झलक दिसते. त्याचवेळी दुसरीकडे त्याच दुष्ट ताकदी समोर येतात आणि शिवाने पाहिलेली घटना सत्यात उतरताना दिसते. शिवाला असाच दृष्टांत पुन्हा होतो, ज्यात दोन व्यक्तींचा जीव धोक्यात असल्याचं त्याला समजतं. शिवाकडे स्वत:कडे एक शक्ती सूप्त स्वरूपात आहे हेही त्याला समजतं. शिवा आणि त्याची मैत्रीण ईशा, त्या दोन व्यक्तींना वाचवण्यासाठी आणि त्या दुष्ट ताकदींचा सामना करण्यासाठी सज्ज होतात. हा आहे या चित्रपटाचा पूर्वार्ध. उत्तरार्ध मात्र, शिवामधली शक्ती जागृत होते का... त्या दोन व्यक्ती वाचतात का... त्या दुष्ट ताकदींचं काय होतं... या प्रश्नांची उत्तरं देत शेवटापर्यंत जातो...

चित्रपटाचं कथानक बऱ्याच अंशी "टर्मिनेटर सीरीज", "स्टार वॉर्स सीरीज", "अवेंजर्स सीरीज", "हॅरी पॉटर सीरीज" या हॉलिवूडपटांची आणि "बाहुबली सीरीज" या दाक्षिणात्य भारतीय पटाची आठवण करून देतं. कथानक पूर्ण काल्पनिक आहे. कुठल्याही पौराणिक कथेशी अगर घटनेशी याचा संबंध निदान मला तरी जाणवला नाही. कथानकात अनेक कच्चे दुवे आहेत. जी घटना शिवाला दिसली, त्या घटनेचा उगम का झाला... ती घटना आत्ताच का घडली... ज्या माध्यमातून त्या दोन व्यक्ती समोर येतात, त्या माध्यमापर्यंत त्या दुष्ट ताकदी कशा पोहोचल्या... या प्रश्नांची उत्तरं संपूर्ण चित्रपटात कुठेच आढळली नाहीत. चित्रपटांच्या काही दृष्यांमध्येही कमकुवतपणा जाणवतो. उदाहरणार्थ एखादी व्यक्ती उंचावरून पडल्यावर एकतर ती मरेल किंवा त्या व्यक्तीचे हात-पाय तरी मोडतील. पण ईशावर चित्रित झालेल्या अशाच दृष्यात तसं काही होत नाही...

चित्रपटाचं संगीत प्रीतम यांनी दिलं आहे. मोजकी तीनच गाणी आहेत चित्रपटात. गाणी चांगलीच आहेत. "केसरिया तेरा इश्क़ है पिया..." हे गाणं तर चित्रपट प्रदर्शित व्हायच्या आधीच जबरदस्त लोकप्रिय झालं. चित्रपटात वेळोवेळी येणारी ही गाणी वेळ खाऊ तर आहेतच, पण उगाच लांबी वाढते चित्रपटाची. शिवाय ही गाणी धावत्या कथेला लगाम घालण्याचंही काम करतात. त्यामुळे प्रेक्षक कथेपासून थोडे विचलीत होऊ शकतात. गाणं संपता संपता पुन्हा एखादा प्रसंग येतो आणि प्रेक्षक कथेशी समरस होईपर्यंत तो प्रसंग निघून जातो. त्याउलट जर गाणी नसती चित्रपट आधिक प्रवाहशील वाटला असता. संगीताप्रमाणेच पार्श्वसंगीत आणि ध्वनी संयोजन यांचा चित्रपटात मोलाचा वाटा आहे. वेगवेगळी अस्त्र वापरली जात असताना येणारे आवाज, होणारे स्फोट, गोष्टींची होणारी तोडफोड, यांसाठी वापरलेले ध्वनी असो किंवा प्रसंगानुरूप येणारं पार्श्वसंगीत असो, प्रत्येक वेळी सायमन फ्रँग्लेन यांनी कमाल केली आहे...

ध्वनी, संगीत आणि पार्श्वसंगीताप्रमाणेच, चित्रपटात वापरलेले VFX तंत्रज्ञान आणि थरार व हाणामारीची दृष्य कमालीची परिणामकारक आहेत. अनेकांचं म्हणणं पडलं, की प्रकाश योजनेचा अती वापर केलेला दिसतो. पण ती कथेची गरज होती. वेगवेगळ्या अस्त्रांना वेगवेगळी प्रकाश किरणं देऊन समोर आणल्याने कुठलं अस्त्र कसं काम करत आहे हे चटकन लक्षात येतं. चित्रपटात काही अस्त्र अशी आहेत जी दोन्ही बाजूंनी, म्हणजे सकारात्मक आणि नकारात्मक बाजूंनी वापरलेली दाखवली आहेत. अस्त्रांचा सकारात्मक वापर दाखवताना प्रकाश किरणं निळी किंवा शेंदरी असतात, तर अस्त्रांचा नकारात्मक वापर दर्शवताना तीच प्रकाश किरणं लाल रंगात समोर येतात. हा फरक बघण्यासारखा आहे. चित्रपटातली हाणामारीची दृष्य तर कमाल रंगली आहेत. शिवाय एकेक थरारक दृष्य तर 'edge of the seat' पठडीत मोडणारं आहे...

अशा प्रकारच्या चित्रपटात अदाकारीकडे फारसं लक्ष दिलं जात नाही. किंबहुना अभिनय दाखवावा अशी काहीच दृष्य असतात. या चित्रपटातही तसंच झालं आहे. तरीही कलावंतांनी त्यांच्या त्यांच्या व्यक्तिरेखांना न्याय दिलेला दिसतो. अमिताभ बच्चन नेहमीप्रमाणे सहज अभिनय करताना दिसतात. संवादात काही दम नाही, पण अमिताभ बच्चन यांचे उच्चार त्याच संवादांना उभारी देतात. अनेक वर्षांनी अमिताभ बच्चन आणि डिंपल कपाडिया एकत्र आलेत, पण डिंपल कपाडिया यांची व्यक्तिरेखा चित्रपटात का होती याचं कारण समजलं नाही. मनमौजी शिवा ते गोंधळलेला शिवा आणि प्रेमात पडलेला शिवा ते दुष्ट ताकदींविरुद्ध लढायला सज्ज झालेला शिवा, हे फरक रणबीर कपूर यांनी खूपच सहज आणि सुरेख दर्शवले आहेत. आलिया भटनेही ईशा छान साकारली आहे. मुख्य म्हणजे बटबटीत मेकप न करता त्या चित्रपटभर छान दिसल्यात आहेत. हटके आणि अप्रतीम अदाकारी दिसते ती मौली रॉय यांची. चित्रपटात मातब्बर आणि लोकप्रिय कलावंतांची फौज असताना मौली रॉय यांनी त्यांच्या वाट्याला आलेली नकारात्मक भूमिका जबरदस्त वठवली आहे...

एकंदरीत, बिग बिजेटचा, अप्रतीम VFXने सजलेला अयान मुखर्जी कृत "ब्रह्मास्त्र" ज्याचा पहिला भाग "शिवा", बॉलीवूडला तारेल की बुडवेल ते नाही माहीत. पण सर्वांनी केलेल्या प्रयत्नांसाठी हा चित्रपट एकदा तरी थियेटरमध्येच पहावा आणि तोही चष्मे लावूनच...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

डर्टी पण सूपर पिक्चर...

 सिल्क स्मिथा, डिस्को शांती, मेरिलीन मॉनरो, सन्नी लियोन, या नटींची वेगळी ओळख करून देण्याची फारशी गरज नसावी खरंतर. चित्रपटांमधून कामूक आणि उत्तेजक दृश्य देणाऱ्या या नट्यांचं वैयक्तिक आयुष्य किती उलथा-पालथीचं असतं, याचं दर्शन घडवणारा चित्रपट म्हणजेच २०११ साली प्रदर्शित झालेला, मिलन लुथरिया दिग्दर्शित "द डर्टी पिक्चर..."

रजत अरोरा यांनी लिहिलेली कथा बऱ्यापैकी प्रवाहशील आहे. चित्रपटाच्या नायिकेच्या म्हणजे रेशमाच्या आयुष्यातले चढ-उतार दाखवताना चित्रपट कुठेही रटाळ वाटत नाही. कथेसोबतच चित्रपटातली गाणी ही रजत अरोरा यांनीच लिहिली आहेत. मोजकी चारच गाणी चित्रपटात आहेत. "इश्क़ सुफ़ियाना..." आणि "उ ला ला उ ला ला..." ही गाणी वेगळ्या आवाजात दोनदा वापरली गेली आहेत. तशी सर्वच गाणी छान आहेत पण ही दोन गाणी आजही प्रेक्षकांच्या जास्त लक्षात राहिली आहेत...

चित्रपटाची अजून एक जमेची बाजू म्हणजे कलावंतांची निवड. नसीरुद्दीन शाह, इम्रान हाश्मी, तुषार कपूर, अंजू महेंद्रू, राजेश शर्मा असे मातब्बर कलावंत चित्रपटात दिसतात. नसीरुद्दीन शाह यांनी नेहमीप्रमाणेच सहज-सुंदर अदाकारी करून त्यांच्या व्यक्तिरेखेला न्याय दिला आहे. पण विशेष उल्लेख करावा तर तो आहे इम्रान हाश्मी यांचा. मोठमोठी स्टार मंडळी समोर असतानाही आपल्या नेहमीच्या चित्रपटशैलीला बगल देताना इम्रान हाश्मी यांनी त्यांच्या वाट्याला आलेली भूमिका छान वठवली आहे...

या सर्व कलाकारांना पार मागे टाकणारी जबरदस्त अदाकारी दाखवली आहे अभिनेत्री विद्या बालन यांनी. रेशमाचा बिन्धास्त अवतार, डोक्यात गेलेली प्रसिद्धीची नशा, सर्वस्व हरवल्यावर आलेली निराशा, असे वेगवेगळे भाव दाखवताना विद्या बालन यांनी कमालच केली आहे. इम्रान हाश्मीसोबतचा टेलिफोनचा सीन आणि नसीरुद्दीन शाहसोबतचा भर रस्त्यातल्या तमाशाचा सीन, हे दोन्ही सीन करताना विद्या बालन यांनी अदाकारीचा परमोच्च बिंदू गाठला आहे...

छोट्याशा गावात राहणारी रेशमा, चित्रपटात काम करून प्रसिद्धी मिळवायची, हे स्वप्न उराशी बाळगून शहरात येते. मादक सौंदर्य लाभलेली रेशमा चित्रपटांमधून अनेक उत्तेजक दृश्य देत प्रकाशझोतात येते. पुढे सहकलावंतांसोबत जुळलेले रेशमाचे प्रेमसंबंध, प्रसिद्धीची नशा चढल्याने बदलत जाणारं तिचं वागणं, काहींसोबत झालेले तिचे वाद, या सगळ्यातून रेशमा बाहेर पडते का, हे जाणण्यासाठी "द डर्टी पिक्चर" नक्कीच पहावा...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

Sarabhai vs Sarabhai (Marathi) - Monisha Goes Missing...

नमस्कार, "Sarabhai vs Sarabhai" या कौटुंबिक मालिकेने एकेकाळी छोट्या पडद्यावर धुमाकूळ घातला होता. याच मालिकेच्या पात्रांना घेऊन एक नवा एपिसोड scene-by-scene मराठीत लिहिण्याचा मी प्रयत्न केला आहे. आशा करतो पसंत पडेल...

#Sarabhai_vs_Sarabhai_Special_Episode...
 
मॉनिशा गोज मिसिंग...
 
सीन १ – मायाच्या घरातलं ड्रॉईंग रूम...
 
दुपारची वेळ आहे. इंदू पेपर वाचत बसला आहे. रोसेश त्याच्या खोलीतून बाहेर पडतो...
रोसेश: नाचे मन मोरा मदन दिग धा धिगी धिगी...
इंदू: ओए पार्ट टू... ते मदन नाही, मगन आहे.. मदन तर मी होतो "देख भाई देख"मध्ये. पण का नाचतंय मन तुझं... खरं सांग, कोणी शोधलीस वाटतं...
रोसेश: असं काही नाही डॅड, काल मधूकाका हेच गाणं ऐकत होते. मला आवडलं. म्हणून मीही गुणगुणायला लागलो...
इंदू: काय... तो बहिरा गाणं ऐकत होता...
रोसेश: डॅड, आता ते बहिरे नाहीत ओके. दुष्यंतने त्यांना नवीन हियरिंग डिवाईस आणून दिलं आहे. मेड इन जर्मनी...
इंदू: अरे दुष्यंत माझ्या सोन्या... काय मस्त काम केलंस तू... आता तरी त्या हैं हैं हैं हैं पासून सुटका होईल...
 
त्याच वेळी माया आत येते...
माया: हाय बॉईज... तुम्ही मॉनिशाला पाहिलं आहे का...
इंदू आणि रोसेश मुंडी हलवून नाही म्हणतात...
माया: सकाळपासून मॉनिशा दिसत नाही कुठे...
रोसेश: मॉनिशा वाहिनी गेली असेल गांगुरामकडे टुथपेस्ट विकत घ्यायला. किंवा घसीटारामकडून छोले भटुरे आणायला...
माया: नाही ना... मी सिक्यूरिटीला पाठवलं होतं. समजलं, की मॉनिशा कालपासून त्यांच्या दुकानावर नाही गेली. मला तर टेन्शन यायला लागलं...
रोसेश: तुला टेन्शन मॉमा...
इंदू: नॅच्यूरली रोसेश... सकाळपासून मॉनिशा मुरदाबाद एक्सप्रेस चालली नाही ना, टेन्शन तर येणारच...
माया: ओ स्टॉप इट इंद्रवदन...
 
तेव्हाच मधुकाका आत येतात...
मधुकाका: ए इंदू, या मॉनिशाला काय झालं...
इंदू: काय... तुम्ही पाहिलं मॉनिशाला...
मधुकाका: भायखळ्याला... ना रे, हे भायखळा नाही, कफ परेड आहे...
इंदू: (रोसेशकडे पाहत...) नालायक, फाजील... आपल्या बापाशी खोटं बोलताना काहीच वाटलं नाही तुला...
रोसेश: प्रँक होता डॅड.  ते गाणं काल टि.व्ही.वर लागलं होतं...
मधुकाका: हैं...
इंदू: माया, बघ ना...
माया: (मधुकाकांकडे पाहून, मॉनिशाचा फोटो दाखवत आणि डोळ्यांकडे इशारा करत...) मधुभाऊजी... मधुभाऊजी... तुम्ही मॉनिशाला... पाहिलं का...
मधुकाका: मी मॉनिशाला पाहिलं का... हो पाहिलं ना... खाली बसच्या स्टॉपजवळ उभी होती. मी तिथे पोहोचायच्या आधीच ती बसमध्ये चढली. थोडी उदास वाटत होती...
माया: बसमध्ये... ओह दॅट इज टू मिडल क्लास... पण गेली कुठे ती...
 
त्याच वेळी दरवाजा ढकलून साहिल आत येतो. तो रागाने लालेलाल झाला आहे...
साहिल: इन्नफ इज इनफ...
माया: साहिल, काय झालं बेटा...
साहिल: मॉम, मॉनिशासारखी बेजबाबदार आणि पैशांची हाव असलेली मुलगी मी आजपर्यंत नाही पाहिली...
रोसेश: वॉट आर यू सेईंग साहिलदादा... असं केलं काय मॉनिशा वाहिनीने...
साहिल: फोर्थ फ्लोरचे मि. वाडिया आहेत ना, त्यांना माझ्या कोयोटेची राईड हवी होती. मी नाही म्हणालो. पण मॉनिशाने मिनिटाचे हजार रुपये या बोलीवर चावी त्यांच्या हातात दिली. आणि त्या वाडियाने गाडीची दोन्हीही टेल लाईट्स तोडून ठेवली. मी त्या वाडियासोबत रिफंडबद्दल बोलत असतानाच मॉनिशा त्यांच्या समोरच म्हणाली, "जाऊ दे ना साहिल, नेक्ट टाईम तू त्यांची फियाट चालव आणि त्याचे टेल लाईट तोड. हिशोब फिट्टूस..."
माया: ओह मॉनिशा... Atleast scores are settled तर बोलायचं होतं... हिशोब फिट्टूस इज जस्ट सो डाऊन मार्केट... एनीवेज, साहिल, आता कुठे आहे ती...
साहिल: मॉम, यावरून आमच्यात खूप वाद झाला. मी तिला ओरडलो आणि ती घर सोडून निघून गेली. बरं झालं गेली. आय थिंक इट्स ऑल ओव्हर मॉम...
 
सीन १ संपला...
 
सीन २ – पुन्हा मायाच्या घरातलं ड्रॉईंग रूम...
 
संध्याकाळची वेळ आहे. इंद्रवदन, मधूकाका आणि सोनिया सोफ्यावर बसले आहेत. इथून तिथे फेऱ्या मारताना माया सारखी दरवाजाकडे पाहते आहे. दुष्यंत आणि रोसेश तिथे येतात...
दुष्यंत: मॉम, मधूकाकांनी मॉनिशाला ज्या बसमध्ये चढताना पाहिलं, ती बस खाऊ गल्ली जाते…
माया: खाऊ गल्ली... What is this मॉनिशा... सर्वांच्या नजरा चुकवून तू गेलीस कुठे, तर खाऊ गल्ली...
रोसेश: नाही मॉमा... मॉनिशा वाहिनी तिथे पोहोचलीच नाही...
दुष्यंत: हो मॉम... आम्ही कंडक्टरशी बोललो. तो म्हणाला मॉनिशा बसमध्ये चढली, पण ती पुढच्याच स्टॉपवर उतरली...
रोसेश: मॉमा, आणि मॉनिशा वाहिनीने तर स्टॉप येण्याची वाट न बघताच चालत्या बसमधून उडी मारली. हे पाहून ड्रायव्हरने जोरात ब्रेक पण मारले...
दुष्यंत: डोंट वरी मॉम... बसला काहीही झालेलं नाही... टायर्स थोडे घासले गेलेत इतकंच... आय विल एक्सप्लेन... असं पहा, की रोसेश बस आहे... आणि...
माया: ओ स्टॉप इट दुष्यंत...
 
इंदू: माया, हे दोघं सांगत आहेत तिथे जर मॉनिशा उतरली असेल तर गडबड आहे...
सोनिया: का डॅड...
इंदू: तिथेच तर त्या हरी आणि मदनचा दारूचा अड्डा होता ना, जो मायाने बंद करवला होता...
दुष्यंत: त्यानंतरच तर रोसेश किडनॅप झाला होता आणि डॅडने बारगेन करून पंचवीस लाखांवर सौदा पटवला होता...
माया: सेटलमेंट केली असं तरी बोल दुष्यंत. सौदा पटवला साऊंडस सो मॉनिशा स्टायलिश. पण ते पैसे घेऊन तर ते दोघं Indonesiaला पळाले ना...
रोसेश: पण मागच्या आठवड्यात ते परत आलेत मॉमा... मदनने तर गेट वेवर काढलेले फोटोसुद्धा पाठवलेत मला WhatsAppवर...
माया: तू अशा लोकांच्या contactमध्ये आहेस रोसेश... How illegally disgusting...
इंदू: अरे माया, या चंबूला सोड... मी विचार करतोय, रोसेशच्या फेल झालेल्या किडनॅपिंगचा बदला घेण्यासाठी हरी आणि मदनने किडनॅप तर केलं नसेल ना मॉनिशाला...
मधूकाका: हैं...
 
हे ऐकून माया डोक्याला हात लावते. मग रोसेश आणि सोनियाकडे पाहत म्हणते...
माया: ओ माय गॉड... रोसेश... लगेच साहिलला बोलाव... आपल्याला काहीतरी करायला हवं... सोनिया तुझ्या वूडू डॉल्स काय सांगतात बघ ना...
इंदू: माया, तुला इतका त्रास का होतोय... मॉनिशाचं घर सोडून जाणं तुझ्यासाठी तर आनंदाची गोष्ट आहे...
माया: ते तर आहेच... But the point is मॉनिशा कोणालाही न सांगता गेली. आय मिन, जर मला सांगून गेली असती तर मी काय थांबवणार होते तिला... तिला जायचंच होतं तर सांगून तरी जायचं ना... इतकं टेन्शन तरी नसतं घेतलं मी...
 
तिथे सोनिया तिचा वूडू बोर्ड उघडून त्यावर नजर फिरवते. मग एका बाहुलीला कानाजवळ आणून ऐकल्यासारखं करत म्हणते...
सोनिया: सायलंस... वूडू चार्ट बोलतोय... वाहिनी अशा जागी आहे जिथे आजू-बाजूला काहीतरी थंड थंड आहे. तिचं तोंड सारखं उघड-बंद होत आहे...
मधूकाका: ए सोनिया, तू डोळे फिरवून नुसते ओठ का हलवतेस...
इंदू: मधूबाऊजी, मॉनिशा कुठे असू शकेल हे सांगण्याचा प्रयत्न करते आहे सोनिया...
 
मधूभाई: शेवया... इथे मॉनिशा गायब आहे आणि तुला खाणं सुचतंय... अरे मॉनिशाचा विचार कर मूर्खा...
इंदू: मूर्खा.. बहिरे तुम्ही आहात... मी काय बोलतोय तुम्हाला समजत नाही... आणि मूर्ख मला म्हणताय... चोराच्या उलट्या बोंबा...
मधूकाका: पाहिलंस सोनिया... पुन्हा अगडम् बगडम् बोलायला सुरुवात केली याने...
माया: ओ स्टॉप इट बोथ ऑफ यू... पण थंड थंड म्हणजे...
दुष्यंत: बर्फ... बर्फाच्या लादीवर झोपवलं असेल मॉनिशाला...
इंदू: आणि तोंड सारखं उघड-बंद होत आहे म्हणजे...
दुष्यंत: Torture… “वाचवा वाचवा...” असं ओरडत असेल मॉनिशा...
इंदू: शुभ बोल रे दुश्यंता... अरे ए हरी आणि मदन... जर मॉनिशाला काही झालं ना, तर मी...
त्याच वेळी दारातून आवाज येतो...
आवाज: हॅलो एव्हरीबडी...
 
सीन २ संपला...
 
सीन ३ - पुन्हा एकदा मायाच्या घरातलं ड्रॉईंग रूम...
 
सगळे आवाजाच्या दिशेने पाहतात. दारात दोन माणसं उभी आहेत. एकाने गुलाबी रंगाची पँट आणि पिवळ्या रंगाचा शर्ट घातला आहे, तर दुसऱ्याने गुलाबी शर्ट आणि पिवळी पँट घातली आहे. का रंगाचे सन ग्लासेस घातलेले ते दोघं हसत आहेत...
माया: कोण आहात तुम्ही, आणि इथे काय करताय...
मधूकाका: ए इंदू, सर्कशीतल्या जोकर्ससारखे कपडे घातलेले हे दोघं कोण आहेत...
इंदू: मला काय ठाऊक...
मधूकाका: चौक... या वेळी चौकात कशाला जायचंय तुला...
इंदू: अरे कशाला त्रास देताय तात्या...
माधूकाका: आत्या... कोणाची आत्या...
इंदू: (त्या दोघांकडे पाहत...) अरे तुम्ही सांगत का नाही कोण आहात तुम्ही... हा पंचायतीलाल तरी गप्प बसेल...
 
हसत हसतच दोघंही आपापले सन ग्लासेस काढतात. तेव्हाच रोसेश तिथे येतो. त्या दोघांना पाहून रोसेशचे डोळे मोठे होतात आणि चेहऱ्यावर स्मित येतं. रोसेश पुढे येऊन दोघांशी हस्तांदोलन करत...
रोसेश: ओ माय गॉड... हरीभाऊ आणि मदन...
हरीभाऊ: बरोब्बर ओळखलंस. आम्ही इंडोनेशियाहून परत आलोत. आता इथेच राहून आम्ही धंदा करणार...
मदन: रोसेश, कविता लिहिणं चालू आहे ना... तुला पाठवलेली कविता वाचलीस...
रोसेश: वाचली... थँक यू मदन... यू आर सो स्वीट...
इंदू: ओहो, म्हणून तू गात होतास पार्ट टू... तुला माहीत होतं तर हे दोघं येणार आहेत म्हणून...
माया: अरे ते सगळं जाऊ दे... हरी आणि मदन... मॉनिशा कुठे आहे सांगा...
हरीभाऊ: मॉनिशा कुठे आहे आपल्याला नाय म्हाइत ... आपन तर पिच्चर बघायला गेलो होती, "हमार कमरे में तोहार पेटी..."
मदन: हां, आणि त्या पिच्चरमदी एक किडन्यापिंग सिण बघून रोसेश आठवला. म्हणून त्याला भेटायला आम्ही लोक...
 
तेवढ्यात मधूकाका इंदूच्या पाठीवर हात मारतात...
मधूकाका: ए इंदू... हे लोक कोण आहेत सांग ना...
इंदू: हा आहे मदन आणि हा हरी...
मधूकाका: जरी... ना रे ना... मी तर टेरिकॉटचा शर्ट घातला आहे...
इंदू: अरे बहिऱ्यानंदा... शर्ट नाही माणूस
मधूकाका: रूस... अच्छा तर हे दोघं रूसवरून आलेत...
इंदू: (हरी आणि मदनसमोर हात जोडत...) मी तुम्हा दोघांना विनंती करतो, यांना किडनॅप करून लांब कुठेतरी बंद करून ठेवा...
मधूकाका: हैं...
त्याच वेळी सोनिया हाता वूडू बाहुली घेऊन तिथे येते...
सोनिया: मॉम... मॉनिशा वाहिनी आता एका फॉर व्हीलरसमोर आहे आणि तिच्या डोळ्यातून पाणी वाहत आहे...
दुष्यंत: कुठली फोर व्हीलर... ऑटोमॅटिक की विंटेज...
माया: त्याने काय फरक पडतो दुष्यंत...
दुष्यंत: फरक पडतो मॉम... आय विल एक्सप्लेन... रोसेश इकडे ये... समजा रोसेश रस्ता आहे आणि...
माया: ओ कट इट आऊट दुष्यंत... आणि तुम्ही सगळे, उगाच काहीतरी बोलणं बंद करा...
 
इतकं बोलून माया सरळ तिच्या खोलीत निघून जाते. दार बंद करून त्याला पाठ टेकून उदासवाणा चेहरा करून स्वत:शीच बोलू लागते...
माया: मॉनिशा बेटा... कुठे आहेस तू... तुझ्यात लाख दोष असतील, पण तू माझी सून आहेस. मला समजून घेणारी एक तूच तर आहेस... आता मी कोणाच्या चुका दाखवू, कोणाला नावं ठेऊ... (लगेच मायाचा चेहरा बदलतो आणि ती विचार करू लागते...) जर हरी आणि मदनने मॉनिशाला किडनॅप नाही केलं, तर ती असेल कुठे... खरंच कुठल्या संकटात तर नसेल... मला साहिलकडे जायला हवं...
 
माया तिच्या खोलीतून बाहेर येते. सगळे तिच्याकडे पाहत आहेत...
माया: आपल्याला मॉनिशाला शोधायला हवं. काय माहीत कुठे असेल ती... मी साहिलकडे जाते...
माया दाराकडे पळते. बाकी सारे तिच्या पाठीच असतात पण माया पटकन घराबाहेर पडते. ती साहिलच्या घराची बेल वाजवते... दरवाजा उघडतो...
 
सीन ३ संपला...
 
सीन ४ – साहिलच्या घराचं ड्रॉईंग रूम...
 
इंद्रवदन, मधूकाका आणि सोनिया सोफ्यावर बसलेत. दुष्यंत सी.डी. प्लेयर तपासण्यात गुंतला आहे. साहिल, माया आणि रोसेश किचनजवळ उभे आहेत…
माया: साहिल, आपल्याला पोलिस स्टेशनला जायला हवं...
साहिल: मॉम, मी इंस्पेक्टर स्वामीशी बोललो आहे. मॉनिशाला शोधायला ते आपली मदत करतील...
त्याच वेळी साहिल, दारात उभ्या हरी आणि मदनला पाहतो...
साहिल: अरे, मदन आणि हरी... तुम्ही कधी आलात...
रोसेश: हे दोघं परत आलेत साहिल दादा. मला भेटायला आलेत इथे...
इंदू: अरे चंबू, मॉनिशाचा जरा विचार कर इडियट...
मधूकाका: डायट... मॉनिशाने डायट सुरू केलं... पण का...
माया: माय गॉड तुम्ही सगळे हे काय बोलताय... साहिल, मॉनिशाला...
 
माया बोलत असतानाच फोनची बेल वाजते. माया फोन घेते...
माया: हॅलो, साराभाईज रेसि... मॉनिशाचं घर... येस... कोण रामप्यारे... हां हां, शेवपूरीवाले भाऊ... बोला... अच्छा... पण काय फायदा... जिच्यासाठी तुम्ही इतका फोन केलात, ती तर... बेटर लक नेक्ट टाईम...
माया फोन ठेऊन देते. सगळे मायाकडे पाहतात...
माया: रामप्यारे भाऊंचा फोन होता. तेच, ज्यांची पाणीपुरी खाऊन जाँडीस होतो. ते सांगत होते, त्यांच्या रेग्यूलर कस्टमर्ससाठी त्यांनी आज एक तास एक स्कीम काढली आहे. दोन प्लेट शेवपूरी सोबत एक प्लेट शेवपूरी फ्री. या स्कीमची सुरूवात त्यांना मॉनिशापासून करायची इच्छा आहे. म्हणून ते त्यांचा ठेला घेऊन बिल्डिंगच्या बाहेर उभे आहेत. पण मॉनिशा तर... आता परत निघालेत दुसरं गिर्हाइक शोधायला...
त्याच वेळी बेडरूमचं दार उघडतं आणि ओरडत ओरडत मॉनिशा बाल्कनीकडे पळते...
 
मॉनिशा: ओ रामप्यारे भाऊ... थांबा थांबा... मी आहे, आहे मी...
मॉनिशा बाल्कनीमधून खाली वाकते. मग हळू हळू मागे वळून साहिलजवळ येऊन उभी राहते...
मॉनिशा: माझी युक्ती फसली ना... साहिल, तू सांगितलंस ना...
माया: नाही. या वेळीही मीच समजून गेले... नेहमीसारखं हॉलमध्ये कपड्यांचं प्रदर्शन भरलं नव्हतं, म्हणजेच मॉनिशा ते कपडे कुठेतरी वापरत असणार... किचनच्या शेल्फवर वडा-पावची पाकीटं दिसत आहेत. माझा साहिल मॉनिशावर कितीही प्रेम करो, पण एकटा असताना तो वडा-पाव नक्कीच खाणार नाही. And and... लग्नाआधी मॉनिशाबद्दल फक्त सांगताना रडणारा माझा साहिल, आज मॉनिशा गायब झाली तरी calm होता, composed होता. तेव्हाच माझ्या लक्षात आलं, की डाळीत काहीतरी काळं-बेरं... म्हणजे शिऱ्यात गरम मसाला आहे... म्हणून मी फोनचं नाटक केलं. आणि मॉनिशा बेटा, से द प्लॅन हॅज फेल्ड... युक्ती फसली बोलणं इज टू डाऊन मार्केट...
मधूभाई: ए इंदू, ही बघ मॉनिशा. पण ही तर घरीच आहे... मग मी जिला बसमध्ये चढताना पाहिलं, ती कोण होती...
माया: मॉनिशा बेटा, आता तरी सांग, व्हॉट्स द कॅच...
मॉनिशा: मला माफ करा आई. बाबांसोबत लावलेल्या एका पैजेमुळे मला हे सगळं करावं लागलं...
 
फ्लॅशबॅक सुरू होतो...
 
फ्लॅशबॅक - सीन ५ – मॉनिशाचं घर...
 
मॉनिशा किचनमध्ये काहीतरी बनवत आहे. साहिल सोफ्यावर बसून पेपर वाचतोय. त्याचवेळी इंद्रवदन तिथे येतात...
इंदू: हाय मॉनिशा... काय बनवतेस...
मॉनिशा: हाय... खीर बनते आहे. साहिल आज आहे ना, म्हणून विचार केला काहीतरी गोडधोड बनवावं. जरा टेस्ट करून सांगा ना कशी बनली आहे...
साहिल: (हळू आवाजात...) मेलो...
दोन छोट्या बाऊलमध्ये थोडी थोडी खीर घालून मॉनिशा ते बाऊल टेबलवर ठेवते. इंदू आणि साहिल टेबलजवळ जात बाऊलमध्ये डोकावतात...
इंदू: मॉनिशा, खीर लाल रंगाची का दिसते आहे...
मॉनिशा: मी केशर घातलंय ना... म्हणून लाल रंग दिसत असेल...
 
त्याचवेळी टेबलवर पडलेल्या लाल मिरचीच्या पावडरच्या रिकाम्या पाकीटाला पाहून इंद्रवदन चकित होतो आणि लगेच थोडी खीर टेस्ट करतो. चमचा तोंडांतच ठेऊन इंद्रवदन इशाऱ्याने पाणी मागतो. पूर्ण दोन ग्लास पाणी प्यायल्यानंतर...
इंदू: हाश... मॉनिशा, या खिरीत लाल मिरचीच्या पावडरचं पूर्ण पाकीट घातलंस की काय तू...
मॉनिशा: काय... पण मी तर केशर समजून...
इंदू: केशर समजून लाल मिरचीची पावडर... वाह...
मॉनिशा: हो. माझ्या गुरिंदर मावशीने गेल्या आठवड्यात केशर पाठवलं होतं ना... कुठलाच डब्बा रिकामा नव्हता. म्हणून ते केशर मी लाल मिरचीच्या रिकाम्या पाकिटात भरून फ्रीजमध्ये ठेवलं...
 
बोलता बोलता मॉनिशाने फ्रिज उघडते आणि दारात ठेवलेलं, "हे केशर आहे" असं लिहिलेलं लाल मिरचीचं पाकीट तिला दिसतं. साहिल आणि इंद्रवदन एकमेकांकडे पाहतात...
मॉनिशा: हायला... हे पाकीट तर इथे आहे...
साहिल: वेरी गुड मॉनिशा... यू आर इम...
मॉनिशा: माझी काहीच चूक नाही साहिल. सगळं कामाक्षीमुळे झालं...
साहिल: कोण कामाक्षी...
मॉनिशा: अरे कामाक्षी कश्यप... "उसका पति सिर्फ मेरा है" सीरियलची मेन वॅम...
साहिल: अच्छा, त्या कामाक्षीने घातली का लाल मिरची तुझ्या खिरीत...
मॉनिशा: नाही साहिल, केशर काढायला मी फ्रीज उघडलाच होता, की कामाक्षी हातात चाकू घेऊन बेडरूमकडे जाऊ लागली. पुढे काय होईल हे बघता बघता बहुतेक...
इंदू: मॉनिशा, तुझ्या अशाच चुकांमुळे माया सतत टोमणे मारत असते तुला, नाराज असते तुझ्यावर...
मॉनिशा: आई कशाही असोत. पण त्यांचं माझ्यावर खूप प्रेम आहे...
इंदू: अरे ती महामाया स्वत:शिवाय आणि त्या चंबूकुमारशिवाय दुसऱ्या कोणावरच प्रेम करत नाही...
 
मॉनिशा: नहीं बाबा, आई माझ्यावर तितकंच प्रेम करतात जितकं त्या साहिलवर आणि सोनिया ताईंवर करतात...
इंदू: लागली पैज...
इंदू मॉनिशासमोर हात ठेवतो. मॉनिशा पण इंदूशी हस्तांदोलन करत...
मॉनिशा: हो लागली...
साहिल: तर मॉनिशा, तुला दोन दिवसात सिद्ध करायचं आहे, की मॉम तुझी तितकीच काळजी करते जितकी आमची...
इंदू: मॉनिशा जर तू हरलीस तर...
मॉनिशा: तर... तर मी नीट वागेन. थोडक्यात, आईंच्या भाषेत मिडल क्लास सवयी सोडून देईन. पण बाबा, जर तुम्ही हरलात तर...
इंदू: तर मी रोसेशला घरातून बाहेर काढेन...
मॉनिशा: नाही बाबा, तुम्ही फक्त मान्य करा, की आई सर्वांवर तितकंच प्रेम करतात...
इंदू: डन...
इंदू पुन्हा हात पुढे करतो आणि मॉनिशा पुन्हा हस्तांदोलन करते. या वेळी मात्र साहिल त्याचा हात त्या दोघांच्या हातावर ठेवतो...
 
सीन ५ - फ्लॅशबॅक संपला...
 
सीन ४ पुन्हा सुरू होतो - साहिलच्या घराचं ड्रॉईंग रूम...
 
मॉनिशा: मग मी साहिल आणि बाबांसोबत एक प्लॅन बनवला. मला दोन दिवसांसाठी तुमच्यापासून लपायचं होतं. असं ठरलं, की आधी मी माझ्या खाण्या-पिण्याची व्यवस्था करून घरातच लपून बसेन आणि साहिल तुम्हाला, मी घर सोडून गेल्याचं सांगेल. तर मी गोविंदराम फरसाण मार्ट गेले...
रोसेश: गोविंदराम फरसाण मार्ट का... होम डिलिवरी का नाही मागवली तुम्ही शॉपिंग सेंटरमधून...
मॉनिशा: ओ हो रोसेश भाऊजी... गोविंदराम स्वस्त आहे ना... तर मी जशी बिल्डिंगच्या बाहेर पडले, मला समोर मधूकाका दिसले. त्यांना पाहून मी घाबरले. एक बस येताना दिसली. मी त्या बशीत चढले आणि पुढच्याच स्टॉपला उतरले.
माया: बसमध्ये म्हण मॉनिशा... बशीत साऊंडस सो... एनिवेज, पुढे काय झालं...
मॉनिशा: मी जिथे उतरले तिथे समोरच एका हॉटेलमध्ये हरीकाका आणि मदनभाऊ मला चहा पिताना दिसले. मी लगेच बाबांना फोन केला. बाबांनी त्या दोघांनाही प्लॅनमध्ये सामील करून घेतलं. या दोघांची आड घेऊन मी घरी आले. आणि भूक लागली म्हणून आयस्क्रीम खाऊ लागले...
सोनिया: (सर्वांकडे पाहत...) पाहिलंत... थंड थंड आणि तोंड उघड-बंद होणं...
मॉनिशा: आयस्क्रीम खाता खाता मी टि. व्ही.वर कार रेसिंग पाहत होते. मी इतकी गर्क होते की चमचा समजून मी बोटच चावलं...
सोनिया: (पुन्हा सर्वांकडे पाहत...) फॉर व्हीलर आणि डोळ्यात पाणी... पाहिलंत...
मॉनिशा: तेवढ्यात आईंच्या घराची बेल वाजलेली मला ऐकू आली. हे हरीकाका आणि मदन भाऊच असणार हे मी ओळखलं... पुढे काय झालं तुम्हा सर्वांना माहीतच आहे...
 
माया: ओह मॉनिशा बेटा... काय गरज होती हे सगळं करायची... तसंही तुझ्या असण्या-नसण्याने मला काहीही फरक पडला नसता. उलट तू नसल्याचा मला आनंदच झाला होता...
इंदू: आहाहा... मायादेवी... आत्ता पाच मिनिटांपूर्वी तर तू खोलीत उदास झाली होतीस...
माया: ते तर मी... खोलीत... तुला हे कसं माहीत...
इंदू: कन्सील्ड माईक आणि कॅमेऱ्यामुळे... आवर रूम वॉज बग्ड माया...
मायाचे मोठे झालेले डोळे पाहून इंदू तिला कानात सांगतो...
इंदू: डोंट वरी माया. रात्री माईक आणि कॅमरा बंद होते...
इंदूची पीठ थोपटून सर्वांकडे पाहत माया म्हणते...
माया: एनीवेज आय एडमिट... मॉनिशाच्या नसण्यामुळे मला थोडं टेन्शन नक्कीच आलं होतं...
साहिल: या दोघी कशाही असोत, पण एकमेकींवर खूप प्रेम आहे यांचं...
रोसेश: धिस कॉल्स फॉर अ सेलिब्रेशन... आपण आपलं तेच गाणं गाऊन या मोमेंटला सेलिब्रेट करायचं का...
इंदू, माया, साहिल, मॉनिशा: येस...
 
सोनिया, दुष्यंत, मधूकाका, हरी आणि मदन घेर बनवून उभे राहतात. इंदू, माया, साहिल, मॉनिशा आणि रोसेश नाचू लागतात. सगळे टाळ्या वाजू लागतात आणि इंदू व साहिल गाणं सुरू करतात...
इंदू आणि साहिल: हे जे तुम्हाला दिसतात... हे ते अजिबात नाहीत... बघा यांना व्यवस्थित... वेगळेच ते भासतात...
माया आणि मॉनिशा: वाणीने असतील जितके गोडूले हे... मनातून कधी कधी असती कडूले हे...
इंदू: सोफेस्टिकेशन यांचं आडनाव...
साहिल: हिपॉक्रसीमध्ये सारे जगती हे...
मॉनिशा: क्षणात हसतात हे क्षणात भांडतात हे...
माया: यू कांट से व्हेन, हाऊ आणि व्हाय...
इंदू आणि माया एकत्र नाचू लागतात तर साहिल आणि मॉनिशा एकत्र नाचू लागतात…
चौघंही एकत्र: साराभाई व्हर्सेस साराभाई... साराभाई...
एकटा उभा रोसेश त्या चौघांना बघतो. मग जमिनीवर पाय आपटत...
रोसेश: व्हर्सेस साराभाई...
 
दी एंड.
 
@ अनिकेत परशुराम आपटे.