हम साथ साथ हैं - मला गावला तसा...

मंडळी, सूरज बरजातिया भाऊसाहेबांनी HAHKनंतर अजून एक फ्यामिली पिक्टुरे बनवला. तो होता, "हम साथ-साथ हैं..."

तर, रामकिशन (आलोक नाथ) नावाचा येक म्होट्टा मानूस असतोय. तेच्या पैल्या बायकोचा (आक्क्या शिणुमात पैली बायकोच दाखिवली न्हाय. तिचा सादा फोटू बी न्हाय... बहुत नाइंसाफी है...) पोरगा असतोय, येक हात्या विवेक (मोहनीश बहल). रामकिशनच्या दुज्जा बायकोला, ममताला (रीमा लागू... या शिणुमात लड़केवाली माय बनली. HAHKमंदी लड़कीवाली व्हती न्हवं...) तीन पोरं आसतीत, सरल मार्गी लाजरा प्रेम (आपला सल्लू भाय), लाडाकोडाची संगीता (नीलम कोठारी) आनी द्वाड, लेट उठ्या विनोद (क्रीना काकूचा न्हवरा ओ...). घरचा 'जावई माझा भला' आसतो हासतमुख आणंद ("तू तू मैं मैं"वाला म्हयेश टाकूर). येंच्या सोबत हायेत, ममताचा काला कोटवाला भाव आनी शिणुमातला मामा (अजित वाच्छानी, जो HAHKमंदी परोफेसर होता आन तेव्हा पन मामाच होता...) आनी नको तिथे विंग्रजी सांडनारी मामी (हिमानी शिवपुरी जिचे न्हवरा, धरम आनी काम तीनी पन बदलले...)

चला, ही हायेत घरची मंडली. आता भाईरच्या मंडलीमदे, एक आसतू हाटीलवाला पिरतम (साराभाईवाला इंदरवधन), रामकिशनचा धोतर फ्रँड, तेची पोरगी प्रीति (सोनाली बेंद्रे-बहल) जी थोडी डाक्टर पन हाय आनी प्रेमवर लाईन मारत हाय. प्रेम पन तिला लाईन देत आसतो. रामकिशनच्या रामपूर गावचे सक्के शेजारी, मौसीजी (शम्मी आँटी), तिचा पोरगा धरमराज (सदाशिव आमरापुरकर) आनी तेची पोर सपना (लोलो पकूर, आपलं ते क्रीस्मा पकूर). सपना आनी विनोद यांचा कायतरी जांगडगुत्ता आसतो बरं का. मग येक अनवर ("आऊ..." वाला शक्ति पकूर) आसतो जो विवेकचा फास्ट फ्रँड आसतो आनी शीक्रेटली सगल्यांसमोर रेहाना (हुमा खान) या ढोल्या शेक्रेटरीबायवर लाईक टाकत आसतो. आजून पन लोक्स हायेत, पर येक-दोन सीन करुशानी ते यग्झीट मारतात...

सगली कलावंत मंडली संपली येकदाची (किती ती गर्दी... त्यापेक्षा पंधरा डब्बा टरेन ल्हान आसल...) आता वलुया इश्टोरीकडं...

तर, विवेकचं लगीन, रामकिशनच्या बिझिनेस फ्रँड आदर्श बाबूच्या (राजीव वर्मा, आरं द्येवा, ह्यो रायलाच की...) पोरीशी, साधनाशी (तब्बू, म्येण हिरवीनच रायली की राव...) ठरतं. तिथून शिणुमा खरा सुरू होतो बगा. सगली कलाकार मंडली नाच-गानी करतात, उड्या मारतात, पिकनिला पन जातात. जालंच तर प्रेम-प्रीति आनी विनोद-सपना येंचा साकरपुडा म्हन्जी म्हराटीत वेंगेजम्येंट पन उरकतात. इथवर सगलं ठाक-ठिक बरं का. आता येतो कहानी में टविश्ट. त्यो आणंद बाबू असतोय का न्हाय, तेचा डुकधऱ्या थोरला भाव अनुराग (दिलीप धवन, "नुक्कड़"वाला गुरू ओ...) आयडियाची कल्पना करुनशान सगली इश्टेट बलकावतो. तेच्या बायकोला, ज्योतीला (शीला शर्मा) हे आवडत न्हाय. पर करनार काय ना बिचारी...

आणंद आनी संगीता घर सोडतात. हे बगुनशानी आगलाव्या धरमराज आनी ममताच्या घरफोड्या फ्रँड (कुनिकाताई, जयश्री टी ताई आनी कल्पनाताई अय्यर), हे चौगं ममताला घेराव घालून तिला भडकवतात. मग होतो 'ओम फट स्व:..' ममतेमदून चांगले विचार भाईर आन वाईट विचार आत. ममता हाट करून विवेक-साधनाला हाकलून देते. मग लय म्येलोडरामा. समदे रडत्यात, दुकी होत्यात. अनुरागच्या पोरासनी आलेला ताप सगल्यांच्या डोस्क्यातली हवा काडून टाकतो. साधना गाभन हून तीस पोर होतं, एक हात्या विवेकचा मोडका हात आचानक बरा होतो आनी सगलं आलबेल होतं. जे गानं श्टारटला लागलं त्येच गानं शेवटमदी वाजतं आनी स्माईल प्लीजवर शिणुमा सरतो...

मस्त मस्त गानी, छान छान नाचनी, ग्वाड ग्वाड डायलाग, पर तरी सवाल माझा ऐका...

पैला सवाल - संगीता सांगते, की आणंदने शिंप्यासमोर उबं ऱ्हाऊन सूट शिवून घ्येतला हाय. सादं प्यांट-शरट शिवायचं तर यक-दोन दिस लागत्यात, आनी हितं तर आखंड सूट हाय. त्यो शिवाया दोन दिस तरी ग्येलं आसल... मंग आणंद बाबूने दात कुटं घासलं आसंल, हागनदारीमुक्त कुटं जाला आसंल त्यो आनी शिवशंभो कुटं क्येलं आसंल...???

दुज्जा सवाल - साधनाबायला फ्यामिलीची वलक करून देताना पिरतम आनी आणंदबाबू दोगं पन श्टेजवर येतात. पर पिरतम यकलाच बोलत सुटतो. मंग आणंद बाबूला का पिरतमचा बाडीगारड म्हनून बोलावल्यानीत...???

तिज्जा सवाल - रामकिशन कंटुपरवर कायतरी टायपत आसतो. पन जेव्हा स्कीरीन दाखिवतात तेव्हा काय पन नसतं. मग काय आदृश होनाऱ्या फांटाने तेनी टाईपलं...??? बरं, तेचं बोलनं आनी टाईपनं यकाच लयीमदी आसतं. हे कस्स्काय...???

चवथा सवाल - तो मोर आपली पिसं फुलवून 'म्यौ म्यौ...' करतो तेव्हा सगले तेच्या यका हाकेत तेच्याकडं वर बगतात. मग विनोदला यकट्यालाच तो मोर कसा न्हाय दिसत...???

हे सवाल पडले खरे, पर पिक्टुरे आक्शी भारी राव. मोट्टे मोट्टे सेट्स आनी छान छान कापडं यकदम ब्येश...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.