शोले (कविता)...

मंडळी, "शोले" हा चित्रपट सर्वांनाच माहित आहे. अनेकांनी तो बऱ्याच वेळा पाहिला आहे. हाच "शोले" वेगळ्या रूपात सादर करतो आहे. गोड मानून घ्या...

शोले (कविता)...

गब्बर सिंहचा कहर बरसला, रामगढ़ सारे भेदरले...
याच गब्बरला नमवण्यासाठी, ठाकूर बलदेवसिंह रणांगणात उतरले...

झुंज देता गब्बरशी, ठाकूरने कुटूंबासह हातही गमावले...
त्याचवेळी ठाकूरसाहेबांना, जय-वीरू हे भुरटे चोर आठवले...

जय-वीरू हे जिवलग मित्र, सर्वांच्या हातावर तुरी देत निसटले...
सूरमा भोपालीच्या मदतीने, अंग्रेज के ज़मानेवाल्या जेलरकडे प्रगटले...

मजेशीर क्लृप्त्या करून दोघांनी, जेलरच्या तोंडचे पाणी पळवले...
खोटं पिस्तुल दाखवून पळ काढत, सूरमा भोपालीचे घर त्यांनी गाठले...

बक्षीसाच्या रकमेतला हिस्सा घेऊन, जय-वीरूने सूरमा भोपालीचे घर सोडले...
पण पोलिसांच्या गराड्यात मात्र, तिथेच दोघंही अडकले...

अशा या जय आणि वीरूला, ठाकूरने बरोब्बर शोधले...
गब्बरला जिवंत पकडण्यासाठी, त्यांनी दोघांनाही रामगढ़ला बोलावले...

रामगढ़मध्ये दोघांनीही, राधा व बसंतीमध्ये सौंदर्य पाहिले...
वीरूला आवडली बडबडी बसंती, शांत राधावर जयने मन वाहिले...

सुरू झालं आता धुमशान, गब्बरसोबत चकमकींचे पीक पिकले...
जय-वीरू जिंकत होते कधी तर, कधी गब्बरने त्यांना हरवले...

अखेर रंगला महासंग्राम, गब्बर सिंहशी अंतिम युद्ध झाले...
वीरू-बसंती वाचले मात्र, जयने प्राणांचे बलिदान दिले...

हलते चित्र हे अमाप सुंदर, मोठ्या पडद्यावर रंगले...
पंचमदांच्या मधुर स्वरांनी, सर्वच पार गुंगले...

नाणेफेकीचे सारे कौल, नेहमी जयनेच जिंकले...
तो कसे काय हे जमवत असे, हे गुपित कथेच्या शेवटीच कळले...

व्यक्तिरेखा चित्रातल्या सर्वच्या सर्व, कोणी कधीच न विसरले...
जबरदस्त अशा संवादांनी, तेव्हाच अमृत प्राशन केले...

सलीम-जावेद यांच्या कथेवर, जे अप्रतीम चित्र रेखाटले...
तो चित्रपट म्हणजे, सिप्पींच्या रमेशचा, "शोले..."

@ अनिकेत परशुराम आपटे.