'क' दादागिरी करू लागला. त्याने 'क'ला बुकल बुकल बुकलला. 'क' म्हणाला त्याच्यावर 'ड'चा हात आहे. 'अ', 'ब' आणि 'क'ला घेऊन तो 'ड'कडे गेला. 'ड'ला सारी हकीगत सांगून त्याने 'ड'ला सॉरी म्हणायला सांगितलं. 'ड' शांत होता. 'ड' त्याला सॉरी म्हणाला. तो खुश झाला. पण लगेच त्याला आठवलं की या प्रवासात त्याला 'अ', 'ब', 'क' आणि 'ड' ज्या ठिकाणी होते, तिथे काही बेकायदेशीर गोष्टी होत्या. मग काय, तो 'ड'च्या मागे आणि 'ड' त्याच्या मागे, असा अफलातून पाठलाग सुरू झाला. शेवटी त्याने 'अ', 'ब', 'क' आणि 'ड', सर्वांनाच हाणलं. सोबत त्यांच्या बाकी माणसांनाही मारलं आणि स्वतः हवेतून उडून गेला...
ही कथा आहे गोपीचंद मालिनेनी दिग्दर्शित "जाट" या चित्रपटाची. कथा तशी साधारणच आहे. सुतावरून स्वर्ग कसा गाठता येतो याचा प्रत्यय या चित्रपटामुळे येतो. इथे सूत म्हणजे ती इडली आणि स्वर्ग म्हणजे दुश्मनांचा तो अड्डा जो आपला नायक नेस्तोनाबूत करतो. सन्नी देओलचा ओरडा-आरडीचा आणि हाणामारीचा तो पुराना अवतार या चित्रपटात पुन्हा पहायला मिळतो. एखाद-दुसरी गाणी चित्रपटात आहेत. पण तीसुद्धा नसती तर काही फारसा फरक पडला नसता. चित्रपटाचं पार्श्वसंगीत मात्र दमदार आहे. त्यामुळेच चित्रपटातली जान थोडी बाकी राहते...
सन्नीपाजी जर नायक असेल, तर तितक्याच ताकदीचा व्हिलन समोर असायला हवा हे खरं. रणदिप हुडाने तो व्हिलन छान साकारला आहे. दोघांमध्ये क्लुप्त्या आणि हाणामारी यात बराबर की टक्कर दिसते. चित्रपटातली हाणामारीची दृश्य तर बेफाट आहेत. पण क्लायमॅक्सच्या हाणामारीच्या वेळी मात्र थोडी कमतरता जाणवते. इतर दृश्यांमध्ये पाच ते सहा किंवा जास्तीत जास्त दहा जण स्क्रिनवर दिसतात. पण शेवटच्या दृश्यात आपला नायक चक्क रावणाच्या लंकेमध्ये घुसतो ना. तेव्हा तिथे कमीत कमी तीसेक जणं तरी असतील. पण त्या वेळेला आपला नायक शांतपणे हेलिकॉप्टरमधून एकेक शस्त्र बाहेर काढतो. ते संपेपर्यंत वापरत पुढे पुढे जातो. गोळ्या संपल्यावर पुन्हा चालत चालत हेलिकॉप्टरपर्यंत जातो. दुसरं शस्त्र घेतो आणि पुन्हा गोळीबार किंवा बॉम्बबार सुरू करतो. हे थोडं खटकलं...
बाकी सन्नी देओलची तुफान फटकेबाजी, फटाकेबाजी, नायकासोबत असलेल्या ल्याडीजची हाणामारी, व्हिलन मंडळींची पळापळ, हे सगळं पाहताना मजा आली. एकंदरीत, एक प्लेट इडलीवरून सुरू झालेला हा सॉरीचा मामला, परत परत बघण्यासारखा नसला तरी वन टाईम वॉच नक्कीच आहे. सन्नीपाजीच्या ऍक्शन इमेजचे फॅन असणाऱ्यांनी नक्कीच पहावा, गोपीचंद मालिनेनी लिखित, "जाट..."
@ अनिकेत परशुराम आपटे.
No comments:
Post a Comment