धमाल चौकडी...

नाट्य-चित्रसृष्टीतले चार महारथी एकत्र दिसण्याचा योग फारच कमी. असाच एक विनोदी योग आला जेव्हा अशोकमामा, लक्ष्या, सचिन आणि प्रशांत दामले, हे चार महारथी एकत्र पडद्यावर दिसले. तो चित्रपट होता, "आयत्या घरात घरोबा..."

मुंबईत राहणाऱ्या किर्तीकर कुटुंबाचा एक नियम असतो, की वर्षातून एकदा, चार महिन्यांसाठी पूर्ण कुटुंब हवापालटासाठी जातं. घरातल्या नोकरांनाही तेव्हा सुट्टी दिली जाते. त्याच काळात त्या रिकाम्या घरात एक राजामाणूस चार महिने गुपचूप राहतो. यंदाही तसंच होतं, पण यावेळी एक गडबड होते. काही प्रसंग घडत जातात आणि अनोळखी माणसांसोबत किर्तीकर कुटुंबातली काही माणसं घरात शिरकाव करतात. हे सर्व सांभाळून घराची व्यवस्था पाहताना त्या राजामाणसाची भंबेरी उडते...

Multi-starer चित्रपटात एखादी तरी मध्यवर्ती भूमिका असते. त्या भूमिकेच्या अवती-भोवती कथानक घडत जातं. अशोकमामांना मिळालेली व्यक्तिरेखा तशीच आहे. वेळप्रसंगी कुटुंबप्रमुखासारखा कडक किंवा एखाद्यावेळी लहान मुलासारखा भोळा असा, पैशानं गरीब पण मनाने श्रीमंत असलेला गोपूकाका छान रंगवला आहे अशोकमामांनी. सोबतीला लक्ष्या, सचिन आणि प्रशांत असल्याने एकेक विनोदी दृष्य धमाल रंगलं आहे...

सचिन पिळगावकर यांना गुरूस्थानी मानणाऱ्या राजेश्वरी सचदेव यांचा हा पहिला चित्रपट. मातब्बर कलावंतांची फौज असतानाही राजेश्वरीने साकारलेली अल्लड, हुशार अशी कानन उठून दिसते. चित्रपटात सचिन-सुप्रिया ही नेहमीची जोडी तर आहेच, शिवाय प्रशांत-किशोरी ही जोडीसुद्धा छोट्या भूमिकेत आहे. "आत्मविश्वास"नंतर सचिन आणि प्रशांतने एकत्र काम केलेला हा दुसरा चित्रपट. "आत्मविश्वास"प्रमाणेच या वेळीही सचिन आणि प्रशांत काही प्रसंगात पडद्यावर एकत्र दिसलेत. पण त्यांच्या संवादांची देवाण-घेवाण नव्हती.

चित्रपटातील सहकलाकारांनी आपापल्या परीने त्यांच्या त्यांच्या भूमिका चांगल्या निभावल्या आहेत. पण जयराम कुलकर्णी यांनी साकारलेला सखाराम खासच होता. चित्रपटातल्या काही प्रसंगांच्या सुरूवातीला तर काही प्रसंगांच्या शेवटी सखाराम काही क्षणांसाठी पडद्यावर येतो. चित्रपटाच्या उत्तरार्धात सखारामच्या व्यक्तिमत्वात झालेला बदल आणि त्यामुळे निर्माण होणारे विनोद, ही जोडी छान जमली आहे. चित्रपटाच्या शेवटच्या तासाभरात एकही संवाद नसताना, नुसती देहबोली, शारीरिक हावभाव, विविध आवाज आणि अदाकारी यांच्या जोरावर जयराम कुलकर्णी यांनी सखाराम हे पात्र छान सादर केलं...

अरुण पौडवाल यांनी चित्रपटाला संगीतबद्ध केलं आहे. चित्रपटात असलेल्या चार गाण्यात वेस्टर्न आणि उत्तर भारतीय संगीताची झाक दिसते. प्रत्येक गाण्यात येणारी बहारदार नृत्य दिग्दर्शित केली आहेत माधव किशन आणि विजय बोराडे यांनी. चित्रपटाचं हायलाईट साँग आहे, "यश चालूनी आले दारी..." या कँवालीत चित्रपटातले सर्व नायक आणि नायिका एकत्र नृत्य करताना दिसतात. शिवाय सचिन आणि प्रशात या दोघांनी या गाण्यात पार्श्वगायन केलं आहे...

एकंदरीत, चार नायक, तीन नायिका, अप्रतीम संगीत आणि मजेशीर विनोदी कथानक, या धमाल चौकडीचा आस्वाद घ्यायचा, तर सचिन पिळगावकर दिग्दर्शित, "आयत्या घरात घरोबा" हा चित्रपट पाहण्यासारखा आहे...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

अवलिया विनोदवीर...

'स्टँड-अप कॉमेडी' म्हटली, की जॉन प्रकाशराव जनुमाला ही एकमेव व्यक्ती आठवते. जॉन प्रकाशराव जनुमाला, अर्थात, सर्वांच्या गळ्यात विनोदी ताईत, जॉनी लिव्हर...

जॉनीचे वडिल 'हिंदुस्तान युनिलिव्हर'मध्ये असताना एका समारंभात जॉनीने अनेक जणांच्या नकला करून दाखवल्या आणि तेव्हापासून हा माणूस जॉनी लिव्हर म्हणून नुसता भारतातच नाही, तर भारताबाहेरही प्रसिद्ध झाला...

सुनील दत्त यांच्या "दर्द का रिश्ता" या गंभीर विषयावरच्या चित्रपटातल्या छोट्याशा विनोदी भूमिकेने जॉनीचा प्रवास सुरू झाला. अनेक विविध चित्रपटांमधून जॉनीने अनेक विनोदी भूमिका साकारल्या. कधी भुलक्कड डॉक्टर, कधी स्वप्नाळू हवालदार, कधी म्हातारा वकील, तर कधी कामचोर मेकॅनिक, अशाने भूमिका जॉनीने साकारल्या. १९९३ साली प्रदर्शित झालेल्या "बाज़ीगर" या चित्रपटातली जॉनीची भूमिका विशेष लक्षात राहण्यासारखी होती...

विसरभोळा, वेगवेगळे हाव-भाव करणारा, नको तिथे नको ते बोलून प्रसंगाला वेगळंच वळण देणारा 'बाबूलाल' अप्रतीम वठला, तो जॉनीमुळेच. अशाच प्रकारची विसरभोळ्या डॉन, 'पप्पी भाई' ही व्यक्तीरेखाही जॉनीने "गोलमाल ३" आणि "गोलमाल अगेन" या चित्रपटांत सुंदर साकारली. पप्पी भाईचे हाव-भाव, विसरल्यानंतर प्रसंगाला विसंगत संवादफेक आणि बोलण्याचा लेहेजा, यांमुळे पप्पी भाई ही व्यक्तीरेखा, चित्रपटातल्या नायकांसारखीच तुल्यबळ ठरली...

विनोदी भूमिका साकारत जॉनीने काही गंभीर स्वरूपाच्याही भूमिका निभावल्या. अर्थात या सर्व भूमिकांना जॉनीचा विनोदी टच होताच. "जीत"मधली 'पैय्याजी' ही व्यक्तीरेखा आणि "सपूत"मधली 'देवा' ही व्यक्तीरेखा, या दोन भूमिका विशेष लक्षात राहिल्या. 'पैय्याजी' या नाचासम असलेल्या भूमिकेला थोडे विनोदी पंचेस होते, पण 'देवा' ही भूमिका पूर्ण वेगळी होती. मतिमंद असलेल्या 'देवा'ची व्यक्तीरेखा संपूर्ण गंभीर स्वरूपाची होती. "सपूत" ने मार खाल्ला, पण जॉनीने साकारलेली देवा ही भूमिका उठून दिसली...

"काला बज़ार"मधला 'कुट्टी चायवाला', "खिलाड़ी"मधला 'आन्ना पिल्लई', "अनारी"मधला 'बबलू', "नरसिंहा"मधला 'टेम्पो दादा', "करन-अर्जून"मधला 'लिंघैय्या', "दरार"मधला 'हरि', "जुदाई"मधला 'हिरालाल', "दिवाना-मस्ताना"मधला 'गफूर', "दुल्हेराजा"मधला 'बाँके', अशा अनेक विविध व्यक्तीरेखा जॉनीने साकारल्या आणि चित्रपटातल्या आघाडीच्या विनोदवीरांमध्ये स्थान मिळवलं. मूळचा तेलगू ख्रिस्चन असूनही बंगाली, हिंदी, इंग्रजी, मराठी, तुळू, या भाषांमधूनही जॉनीने कामं केली. शिवाय, फक्त चित्रपटच नाही, तर अनेक कार्यक्रमांमधून वेगवेगळे विनोद सादर करत जॉनी लोकप्रियतेच्या शिखरावर विराजमान झाला...

आज १४ ऑगस्ट. जॉनी लिव्हरचा आज वाढदिवस. चित्रपटसृष्टीच्या या अवलिया विनोदवीराला वाढदिवसाच्या हास्यमय शुभेच्छा...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

"बलवान" आन्ना...

'आन्ना' हा शब्द कानी पडला, की एकच व्यक्ती आठवते. ती व्यक्ती म्हणजे, प्रसिद्ध अभिनेते सुनील शेट्टी...

मंगलोर स्थित तुळू परिवारात आन्नाचा जन्म झाला. किक बॉक्सिंगमध्ये प्राविण्य मिळवल्यावर आन्ना मुंबईत आला. त्याची शरीरयष्टी, लुक आणि किक बॉक्सिंग यांच्या जोरावर आन्नाला १९९२ साली प्रदर्शित झालेल्या "बलवान" या चित्रपटात काम करण्याची संधी मिळाली. चित्रपटाला संमिश्र प्रतिसाद मिळाला, पण आन्ना 'ऍक्शन हीरो' म्हणून प्रेक्षकात लोकप्रिय झाला...

"कृष्णा", "शस्त्र", "टक्कर", "भाई", "आग़ाज़", अशा अनेक हाणामारीपटात नायक म्हणून आन्ना दिसला. मुख्य नायक म्हणून काम करताना अन्नाने, "बॉर्डर", "वक्त हमारा है", "मोहरा", "कहर", अशा अनेक चित्रपटात सहनायक किंवा सहायकाच्या भूमिकाही वठवल्या. आन्नाची खास संवादफेक आणि त्याचं शारीरिक बलाबल, यांमुळे आन्ना फक्त हाणामारीप्रधान चित्रपटच करू शकतो अशी धारणा झाली होती. पण, "हु तु तु", "ये तेरा घर ये मेरा घर", "बड़े दिलवाला", "एहसास", "धड़कन", "रक्त", अशा अभिनयप्रधान आणि वेगळ्या विषयावरच्या चित्रपटात नायक म्हणून आन्ना झळकला आणि त्याच्यावरची "Only Action Hero" ही छाप पुसली गेली...

"धड़कन" मध्ये दिसलेल्या आन्नाच्या नकारात्मक छटेचं प्रेक्षकांनी खूप कौतूक केलं. पुढे, "मैं हूँ ना", "गेम", "बाज़", "खेल", "रुद्राक्ष" अशा आन्नाच्या नकारात्मक भूमिका असलेल्या चित्रपटांची रांग लागली. हाणामारी, संवादफेक, गंभीर विषय याखेरीज, आन्नाने विनोदी चित्रपटांतून कामं करतही प्रेक्षकांची दाद मिळवली. "गोपी-किशन"मधला गोपी, "हेरा फेरी" आणि "फिर हेरा फेरी"मधला श्याम, "कुछ खट्टी कुछ मीठी"मधला समीर, "आवारा पागल दिवाना"मधला येड़ा आन्ना, "एक से बढ़कर एक"मधला राहुल, "दिवाने हुए पागल"मधला संजू, सर्वच भूमिका प्रेक्षकांच्या पसंतीस उतरल्या...

रुपेरी पडद्यावर झळकत असताना आन्नाने छोट्या पडद्यावरच्या काही कार्यक्रमात सूत्रसंचालनही केलं. "हंटर" या थ्रिलर वेब सीरिजमध्ये सध्या आन्ना झळकतो आहे. याशिवाय, मुबईस्थित एका हॉटेलही त्याच्या नावे आहे. आन्नाला क्रिकेटीची आवड आहे. 'सेलिब्रिटी क्रिकेट लीग' या स्पर्धेत 'मुंबई हीरोज' या संघाचं कर्णधारपद भूषवताना आन्नाने संघाला बऱ्यापैकी यश मिळवून दिलं होतं...

आज ११ ऑगस्ट. आज सुनील शेट्टी यांचा वाढदिवस. चित्रपटसृष्टीच्या या हँडसम आन्नाला वाढदिवसाच्या कोटी कोटी शुभेच्छा...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

खलनायक नहीं नायक है तू...

"जी हां... मैं हूँ खलनायक...", विनोद राठोड यांच्या बुलंद आवाजातला हा संवाद ऐकला, की एकच चित्रपट आठवतो. तो चित्रपट म्हणजे, १९९३ साली प्रदर्शित झालेला "खलनायक..."

बल्लू ऊर्फ बलराम (संजय दत्त) या कुख्यात गुन्हेगाराभोवती चित्रपटाचं कथानक फिरतं. आपल्या मुलाच्या, बल्लूच्या परतीवर आशा ठेऊन असलेली आरती (राखी गुल्ज़ार), बल्लूच्या मदतीने घातपाती कृत्याचा कट रचणारा रोशी महंता (प्रमोद मुधू), बल्लूकडून माहिती काढून रोशी आणि त्याच्या समूहाचा नायनाट करण्याचा निर्धार केलेला इंस्पेक्टर राम सिन्हा (जॅकी श्रॉफ) आणि रामवरचा कलंक पुसण्यासाठी बल्लूला पकडून देण्याच्या इराद्याने त्याच्या गोटात सामिल झालेली गंगा (माधुरी दिक्षीत-नेने). या सर्व उपकथानकांतून प्रवास करत चित्रपट पुढे जातो...

चित्रपटात नकारात्मक व्यक्तिरेखा तितकीशी महत्वाची नाही. सुभाष घई यांच्या इतर चित्रपटांच्या तुलनेत या चित्रपटातली रोशी महंता ही खल व्यक्तिरेखा तितकी भारदस्त वाटत नाही. प्रमोद मुधु यांनी थोड्याफार दुय्यम असलेल्या व्यक्तिरेखेला चांगला न्याय दिला आहे. हाणामारीप्रधान चित्रपट जरी असला, तरी अवास्तव हिंसा दाखवली गेली नाही. या चित्रपटाचं पार्श्वसंगीतही तितकंच तोलामोलाचं आहे. चित्रपटातल्या वेगवेगळ्या दृष्यांना एकत्र जोडण्याच्या कामात चित्रपटाचं पार्श्वसंगीतही मदत करतं...

चित्रपटाला लक्ष्मीकांत-प्यारेलाल यांचं उत्कृष्ट संगीत लाभलं आहे. चित्रपटातली बहुतांश गाणी ही नृत्यप्रधान आहेत आणि इथे सरोज ख़ान यांनी नृत्यदिग्दर्शनात कमाल केली आहे. "चोली के पीछे क्या है...", "पालखी में हो के सवाँर चली रे...", "आ जा सजन आ जा...", "नायक नहीं खलनायक हूँ मैं..." या गाण्यांना सरोज ख़ान यांनी त्यांच्या नृत्यदिग्दर्शनाने वेगळीच उभारी दिली. यावर, आपल्या दिलखेचक नृत्याने आणि अदाकारीने माधुरी दिक्षीत-नेने यांनी या गाण्यांवर कळस चढवला. माधुरीने गाण्यादर्म्यान दिलेल्या हास्यमुद्रा आणि नृत्यमुद्रा यांनी त्या गाण्यांना चार चाँद लावले...

राखी गुल्ज़ार यांच्या वाट्याला त्यांच्याच 'इंतजार करनेवाली माँ' या पठडीतली भूमिका आल्याने तसं काही वेगळं वाटलं नाही. कथा, पटकथा, संगीत आणि पात्रनिवड याखेरीज, चित्रपटाची अजून एक भक्कम बाजू होती. ती बाजू म्हणजे, चित्रपटात बल्लू ऊर्फ बलराम प्रसादची मध्यवर्ती भूमिका सादर करणारे अभिनेते संजय दत्त. बल्लूची वेशभूषा, केशभूषा, देहबोली, बल्लू जेव्हा त्याच्या चेहेऱ्याचा लुक बदलतो, बल्लूची चलाखी, एकदम सुरूवातीला असलेलं त्याचं विकृत हसणं आणि तेच हसणं जेव्हा एकदम शेवटी येतं, कोरडा-पाषण हृदयी बल्लू स्वत:मध्ये बदल घडवतो, बल्लूची भावनिक छटा, या सर्व गोष्टी अभिनेते संजय दत्त यांनी अप्रतीम सादर केल्या आहेत. संजूबाबाने पूर्ण चित्रपट खाऊन टाकला आहे असं म्हटलं तरी हरकत नसावी...

रोशी महंता त्याच्या कटात यशस्वी होतो का... राम सिन्हा त्याच्या इराद्यात सफल होतो का... रामवरचा कलंक पुसण्यात गंगाला यश मिळतं का... आरती तिच्या मुलाला परत मिळवते का... बल्लू खरंच खलनायक आहे, की त्याच्यात एक नायकही लपलेला आहे... या सर्व प्रश्नांची उत्तरं मिळवण्यासाठी आणि संजय दत्तच्या अप्रतीम अदाकारीसाठी सुभीष घई दिग्दर्शित, "खलनायक" हा चित्रपट पाहण्यासारखा आहे...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.