"सत्यमेव जयते २ पाहिलास का...???" असा प्रश्न विचारला असता मी उत्तर देईन, "हो पाहिला..." पण याचसोबत माझा मलाच एक प्रश्न असेल. तो म्हणजे, का पाहिला...!!!
तर, मोठ्या डोळ्यांची पांढरी फटक विद्या (दिव्या खोसला कुमार), डोल्ले-शोल्ले दाखवत तोडम् तोड हाणामारी करणारा इनिस्पेक्टर जय (जॉन एब्राहम), आणि चष्मा लाऊन पॉलिटिकल कापडं घालून फिरणारा होम मिनिश्टर सत्या (परत एब्राहमांचा जॉनच), असे तिघं असतात. अजून पण लोक्स आहेत, पण दंगा या तिघांचाच जास्त...
भ्रष्ट अधिकारी, आपलं काम न करता इतरांना त्रास देणारी माणसं, यांचे खून पाडण्याचं काम एक घूँघटधारी समाजसुधारक करत असतो. त्या खुन्याला पकडण्यासाठी सत्या जयची नेमणूक करतो. तरीही खून तर थांबत नाहीतच पण पोलीस तपास करतानाही दिसत नाहीत. मग येतो एक ट्विश्ट. खूनी आणि त्याच्या मदतनीसाच्या रूपात राम-बलराम (प्रतिकात्मक नावं बरं का...) समोर येतात...
एकीकडे खून होत राहतात पण पीडितांना भेटी देणे आणि टेबल तोडणे याखेरीज अजून काही करताना सत्या दिसत नाही तर, खुनाचा तपास चालू आहे असा भासही जय निर्माण करत नाही. मग येतो फ्लॅशबॅक. अजून एक जॉन एब्राहम (बाबो... तीन तीन जॉन... "हद कर दी आपने"... ही तर "महान" "आयडियाची कल्पना" झाली...) त्या फ्लॅशबॅकमधून प्रकटते एक माँ, जी सध्यातरी स्लीपिंग स्लीपिंगच आहे. आणि समोर येतो मेण व्हिलन, जो सध्यातरी साधूसंत येती घरा असा आहे...
चेतेश्वर पुजाराला अचानक सूर गवसावा तशी ती स्लीपिंग मम्मी खडबडून जागी होते. कोणीही न सांगता एका ठिकाणी येऊन मेण व्हिलनला बरोब्बर ओळखते. मग बदला-बदली, ढिशूम-ढिशूम आणि मेण व्हिलन खतम. पहिलं व्हर्जन पाहिल्यावर या भागाकडून वेगळी अपेक्षा होती. पण अपेक्षाभंग काय असतो ते परफेक्ट समजलं. एक शोधकथा म्हणून, "सत्यमेव जयते" जिथे ओळखला गेला, तिथेच हा चित्रपट विध्वंसक हाणामारीच दाखवतो फक्त...
एखादा जोशपूर्ण संवाद म्हणायचा असो किंवा गंभीर दृष्य असो, रोमँटिक सीन (एकच आहे म्हणा...) असो किंवा विनोदी दृष्य (हे सुद्धा एखादंच आहे बरं...) असो, दिव्या खोसला कुमार सतत डोळे फाडून फाडूनच पाहत असते. इतकंच कशाला, एकमेव डान्स साँग तिच्या वाटेला आलं आणि त्यातही डोळे मोठ्ठे करून ती ठुमके लगवते. पूर्ण चित्रपटात तिचे ते मोठ्ठे डोळे पाहताना असं वाटतं, मध्येच डोळे सांडतील आणि या चित्रपटातले तिचे डायलॉग विसरून दिव्या "मशाल" चित्रपटात घुसून म्हणेल, "ए भाय... कोई मेरी आँखें दिला दो भाय... पिक्चर पूरी करनी है..."
जॉन एब्राहमला तीन वेगळ्या भूमिकेत दाखवलं गेलं. चष्मा लाऊन राजनैतिक कपडे घातलेला जॉन अधिक भावतो. तुर्रेबाज फेटा आणि ऐटबाज मिशीवाला जॉनसुद्धा बरा वठलाय. पण खाकी वर्दीतला जॉन बघवत नाही. जॉन एब्राहमला आजवर पोलिसाच्या भूमिकेत पाहिलं नसल्याने कदाचित मला तसं वाटलं असेलही. मंत्री जॉन आणि शेतकरी जॉन आपापली कामं करताना दिसतात तरी. पण पोलिसवाला जॉन, हाणामारी आणि ओढून-ताणून केलेली कॉमेडी याखेरीज काहीच करताना दिसत नाही...
भाग्यश्री लिमये संपूर्ण चित्रपटात अधून-मधून दिसत राहते. पण चित्रपटाच्या शेवटच्या भागात तिला मिळालेला मोठा सीन तिने छान सांभाळला आहे. इतर सीन कधी संपतील असं होतं, पण भाग्यश्री लिमयेने सादर केलेला सीन संपूच नये असं वाटत राहतं इतपत चांगली अदाकारी झाली आहे...
पहिल्या "सत्यमेव जयते"मध्ये हिरोईन असून जॉन एब्राहमला चित्रपटाच्या शेवटी मारून टाकलं गेलं आणि हिरोईनला फुकट घालवलं होतं. पण यावेळी त्याची भरपाई करत दोन्हीही जॉनांना जित्तं सोडल्यानीत. ज्यूनियर जॉन डबल रोलमध्ये,आणि सीनियर जॉनऐवजी कोणीतरी दुसरा असता, शिवाय ज्यूनियर जॉनांमध्ये सस्पेन्सफूल गोंधळ दाखवला असता, तर हसू न येणारा एक विनोदी सीन कमी झाला असता आणि कथेत वेगळी वळणं दाखवता आली असती...
एकंदरीत, नो सक्षम कथानक, नो अप्रतीम अदाकारी, सुंदर कॅमेरा अँगल्स आणि तोडूफोडू हाणामारी असं मिक्चर असल्याने तीन तीन जॉनांच्या या तीन तिगाड़ा "सत्यमेव जयते २"चा काम बिगाड़ा झालाय हे नक्की...
@ अनिकेत परशुराम आपटे.
No comments:
Post a Comment