पास्ता पांडे...

"I'm a joking..."  हा संवाद आज सर्वपरिचित आहे, तो "हाऊसफूल" या चित्रपटमालिकेत दिसणाऱ्या 'आखरी पास्ता' या व्यक्तिरेखेमुळे. "शोले"मधल्या 'अंग्रेजों के ज़माने का जेलर' आणि "बाज़ीगर"मधल्या 'बाबूलाल'सारखी 'आखरी पास्ता' ही व्यक्तिरेखा लोकप्रिय केली, ती देहबोली आणि संवादफेक यांच्या जोरावर ही व्यक्तिरेखा साकारणाऱ्या सुयश पांडे अर्थात प्रसिद्ध अभिनेते चंकी पांडे यांनी...

१९८७ साली प्रदर्शित झालेल्या "आग ही आग" या चित्रपटाद्वारे चंकीने रुपेरी पडद्यावर पहिलं पाऊल ठेवलं. धर्मेंद्र, शत्रुघ्न, डॅनी, शक्ति अशी तगड्या कलावंतांची फौज असूनही चंकीच्या अदाकारीला दाद मिळाली. "पाप की दुनिया" मध्ये सन्नी देओलसोबत सहनायक म्हणून काम केल्यावर चंकीने अनेक multi-starersमध्ये कामं केली. त्यांच्या कामाला खरी प्रशंसा मिळाली, ती "तेज़ाब" या चित्रपटामुळे...

"आँखें", "खतरों के खिलाड़ी", "ज़हरीले", "विश्वात्मा", "लुटेरे" अशा अनेक multi-starer चित्रपटात चंकी झळकले. त्यांची भूमिका बहुदा सहनायकाची असायची. एक नायक असलेले चित्रपट क्वचितच त्यांच्या वाट्याला आले. त्यातल्या त्यात "खिलाफ" आणि "परदा है परदा" या दोन चित्रपटात ते एकमेव नायक म्हणून समोर आले. "खिलाफ" फारसा यशस्वी झाला नाही पण ती कसर "परदा है परदा"ने भरबन काढली...

"जीवन दाता", "तीसरा कौन", "गोला बारूद" हे चित्रपटही चंकी पांडेसाठी महत्वाचे होते. एकाहून अधिक नायक असलेले चित्रपट यथातथाच होते. पण यात चंकीला प्रमुख नायकाच्या भूमिका मिळाल्या. पुढे खान मंडळींनी रोमँटिक चित्रपट काबीज केले तर अक्षय कुमार, अजय देवगण आणि सुनील शेट्टी यांनी हाणामारीपटांवर राज्य केलं. त्यामुळे चंकी पांडे भारतीय चित्रपटसृष्टीतून तात्पुरती रजा घेऊन चंकी बांगलादेशी चित्रपटांकडे वळले...

चंकीने जे काही मोजके बांगलादेशी चित्रपट केले, ते अत्यंत यशस्वी ठरले आणि थोड्याच अवधीत चंकी पांडे तिकडच्या लोकांसाठी स्टार आयडॉल बनले. २००३ चंकीसाठी बॉलीवूडमध्ये परतीचं साल ठरलं. या वेळी वेगळ्या भूमिकेत ते प्रेक्षकांसमोर आले. "ऐलान", "क़यामत - सिटी अंडर थ्रेट", "डॉन - द चेस बिगिन्स अगेन" या चित्रपटात चंकीला नकारात्मक छटा साकारायला मिळाल्या. पण त्या दुय्यम दर्जाच्या असल्याने चंकीला फारसा वाव नव्हता. अर्थात, "साहो" या दाक्षिणात्य चित्रपटात चंकीने वठवलेल्या प्रमुख खलनायकी भूमिकेला चांगला प्रतिसाद मिळाला...

नकारात्मक भूमिकामध्ये चंकीची अदाकारी तितकीशी बहरली नाही. "डी" आणि "सुख" या चित्रपटातल्या चंकीने साकारलेल्या सहायक व्यक्तिरेखा प्रेक्षकांच्या पसंतीस पडली खरी, पण त्यांच्या सेकंड इनिंगमध्ये चंकी जास्त लोकप्रिय झाले, ते त्यांना मिळालेल्या विनोदी भूमिकांमुळे. "अपना सपना मनी मनी", "फूल एँड फायनल", "दे दना दे" अशा चित्रपटात विनोदी भूमिका साकारताना चंकीला "हाऊसफूल" चित्रपटाच्या सर्व भागांत 'आखरी पास्ता' ही व्यक्तिरेखा साकारण्याची संधी मिळाली. या संधीचं सोनं करत चंकीने ही भूमिका अप्रतीम वठवली...

आज २६ सप्टेम्बर. आज सुयश पांडेचा वाढदिवस. बॉलीवूडच्या या विनोदी 'पास्ता'ला वाढदिवसाच्या हाऊसफूल शुभेच्छा...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.

मनाच्या दृष्टीचा संमोहित खेळ...

शारीरिक सौंदऱ्यापेक्षा मानाचं सौंदर्य अधिक मौल्यवान आणि सुंदर असतं, हे पटवून देणारा नितांत सुंदर चित्रपट म्हणजे, २००१ साली प्रदर्शित झालेला, "शॅलो हॅल" हा इंग्रजी चित्रपट...

ऑफिस, मग नाईट किलब्स, मुलींकडे पाहण्याची नजर, त्यांना मिळवण्याची लालसा, मुलींकडून झिडकारलं जणां, अशी उथळ जीवनशैली व्यतीत करणाऱ्या हॅल लार्सनला टोनी रॉबिन्स नावाचा माणूस लिफ्टमध्ये भेटतो. त्या भेटीनंतर हॅलला आता ज्या मुली भेटतात त्या त्याला न झिडकारता त्याच्याशी छान वागू लागतात. हॅलला आनंद होतो आणि तो त्यातच रमू लागतो. अशातच हॅलच्या बॉसची, स्टीव्हची मुलगी रोजमेरी हॅलच्या आयुष्यात येते. पहिल्या भेटीतच हॅल रोजमेरीच्या प्रेमात पडतो. रोजमेरीलाही हळूहळू हॅलचं प्रेम समजतं आणि ती त्याचा स्वीकार करते...

हॅलच्या वागण्यातला बदल, हॅलचा मित्र मारिसियोच्या लक्षात येतो आणि तो संभ्रमात पडतो. मारिसियोला समजतं की टोनी रॉबिन्सने हॅलला एका वाक्याने संमोहित (hypnotize) केलेलं. त्याच संमोहनाच्या अमलामुळे हॅलच्या मुलींकडे पाहण्याच्या दृष्टीत बदल झालेला असतो. टोनीकडून हॅलचं संमोहन तोडण्यासाठीचं ते वाक्य घेऊन मारिसियो ते वाक्य हॅलला ऐकवतो. संमोहन तुटताच सर्वात आधी हॅलला सुडौल बांध्याच्या रोजमेरीच्या जागी एक अगडबंब अशी महिला दिसते. हॅल रोजमेरीला झिडकारतो. आता हॅलला पुन्हा मुली भेटतात आणि हॅल त्यांना पाहून चक्रावतो...

संमोहनाच्या अमलाखाली वावरणाऱ्या हॅलला भेटलेल्या लहान-मोठ्या मुली सुंदर, मोहक आणि गोडुल्या असतात. पण संमोहन तुटल्यावर त्याच मुली, स्थूल, चष्मा लावणाऱ्या, कुरूप अशा त्यांच्या मूळ रूपात हॅलसमोर येतात. त्यावेळी हॅलला सत्याची जाणीव होते, की वरवर कुरूप आणि बिभत्स दिसणाऱ्या या मुली मनाने खूप सुंदर होत्या. इतकंच नाही तर हॅलला रोजमेरीवरच्या त्याच्या खऱ्या प्रेमाचीही प्रचिती येते आणि मानसिकदृष्या खचलेल्या रोजमेरीला हॅल त्याच्या प्रेमाची पुन्हा कबूली देतो...

सर्वच कलावंतांची अदाकारी छान जमली आहे. पण सर्वात अप्रतीम व्यक्तीरेखा आहे हॅलची. जॅक ब्लॅकने हॅलची भूमिका नितांत सुंदर वठवली आहे. आधीच्या हॅलची मुलींकडे बघणारी नजर आणि नंतरच्या हॅलची मुलींकडे पाहण्याची दृष्टी यातला फरक जॅकने छानच दर्शवला आहे. संमोहनाच्या अमलात वावरणाऱ्या हॅलला भेटलेल्या मुली, संमोहन तुटल्यावर पुन्हा भेटतात, या दोन्हीही वेळी जॅकने वेगवेगळे भाव दर्शवलेत ज्यातला फरक उठून दिसतो...

कथेनुरूप चित्रपटात येणारी विनोदी दृष्य अप्रतीम आहेत. या विनोदी दृष्यांवर कळस चढतो खुसखुशीत संवादांमुळे. विशेषता: संमोहनाच्या अमलाखाली असणाऱ्या हॅलला एखादी मुलगी दिसते आणि तीच मुलगी जेव्हा हॅल मारिसियोला दाखवतो, तेव्हा मारिसियोचे हावभाव आणि संवाद यांमुळे विनोदी दृष्य अधिक खुलतात. चित्रपटातली काही दृष्य दोन वेळा येतात. पहिल्यांदा येतात तेव्हा हॅल आभासिक जगात असतो. आणि दुसऱ्यांदा तीच दृष्य येतात तेव्हा संमोहनातून बाहेर आलेला हॅल त्याच्यासोबतचे प्रसंग आठवतो...

चित्रपट विनोदाच्या वाटेवर पुढे जात राहतो, पण चित्रपटात येणारी गंभीर व हलकी दृष्यही चांगला परिणाम साधतात. हॅल आणि रोजमेरीचं लग्न होतं आणि परंपरेनुसार हॅल रोजमेरीला उचलण्याचा प्रयत्न करतो. पण रोजमेरीच्या अवाढव्य शरीरयष्टीमुळे हॅलला ते शक्य होत नाही. मग रोजमेरीच हॅलला उचलून गाडीपर्यंत घेऊन जाते. चित्रपटालं हे शेवटचं दृष्य चित्रपटाचं हायलाईट आहे असं मला वाटतं. या दृष्यात विनोदापेक्षा प्रेम आणि जबाबदारी अधिक जाणवते...

एकंदरीत, विनोद, प्रणय आणि गंभीर दृष्य एकाच वेळी अनुभवायची असल्यास, पीटल फॅरले आणि बॉबी फॅरले दिग्दर्शित, "शॅलो हॅल" हा चित्रपट एक सुंदर पर्याय आहे...

@ अनिकेत परशुराम आपटे.